براي چندمين بار كه بازم نمي‏تونم چيزي بنويسم. تقصير من چيه. كسي بهم يادنداده. ياد دبستان مي‎يوفتم. تاريخ‏هاي قديمي‏تر رو راحت‏تر مي‏شه بررسي كرد. از بچه‏هاي كلاس پنجم مهدي بود و سعيد و الياس و ... و خيلي‏هاي ديگه. الان هيشكي نيست. شايد... فكر مي‏كنم چرا از دو خط بيشتر نمي‏شه نوشت. جواب‏ش ساده‏ است شايد. شايد چون خيلي كتاب نخوندم. بايد همين باشه. ديروز اس‏ام‏اس داده قبل اين كه بري تهران اون‏و برام بيار. مي‏نويسم چشم. حتما. تو دلم به خودم فحش مي‏دم. يه بار وسوسه شدم شعرهايي كه دوست دارم‏و كپ بزنم. به‏همين سادگي. ولي نمي‏شه.

رفتم تو پارك نشسته‏م. همه‏اش از اين درختا كه برگ‏هاش ريزه‏وگرد كاشتن. هيچي چنار نداره. از اون درخت بلندا هم نداره. خوشم نمي‏آد. اين شيرهاي آب‏و باز كردن هي صدا مي‏ده نمي‏شه به‏چيزي فكر كرد. بايد دفاعيه‏ام رو آماده كنم. جديداً شبا كه مي‏خوابم قبل خواب فكر مي‏كنم اگه امشب بميرم چي ميشه. از فرويد بدم مي‏آد.

اين چند وقته همه رو پيچوندم. حتي خودم‏و. شيطونه مي‏گه اين بنده خدا رو هم بپيچونم. فكر بدي نيست. بايد برم بازار. تولدا كه نزديك‏ه. واسه اونم يه كتاب مي‏خرم و خلاص. آدرس وبلاگ هم بهش مي‏دم. LD. مثل خوره آزارم مي‏ده شايد. شايدم نه. با خودم فكر مي كنم: «كم‏اند روابطي كه بر فاصله‏ها غلبه كنند و قابل‏ستايش». به هر حال يه راه بيشتر واسه فهميدنش نيست. يعني كلاً يه راه هست. جوابشم مي‏‏دونم. تابلويه.

بابام اومده مي‏گه حافظه اس‏ام‏اس هام پرشده. چي‏كار كنم؟ بهش مي‏گم چطوري بايد پاك‏شون كنه. واسه اون از من بيشتر اس‏ام‏اس مي‏اد. بهترين راه اينه كه از قديم‏ها بنويسم. آخه خيلي هم خاطره نداريم. حداقل خيلي خاطره خوب نداريم. اين سوسول بازي‏ها چيه؟

خيلي بچه سربه‏زيري‏ه. بابام ميگه ما همسايه‏هاي بدي بوديم. بوديم؟ شايد.

بهش مي‏گم اگه تو باشي كادو چي ميدي؟ ميگه خب من كه نديدم‏ش. يه كم براش توضيح كه مي‏دم ميگه دوسه‏تا كادو خوشگل و كوچيك كه هركدوم يه جوري خاص باشه. مي گم به كادو دادن اعتقادي ندارم. تعجب نمي كنه. مي‏گه اصالت‏تو ثابت كردي. حالا من موندم و يه برگه كه بايد پركنم. حرص مي‏خورم. واسه‏ام دعا كنين. مثل اين كه نتايج اومده. اهل اينترنت هم نيست. هرچي من بگم باورش مي‏شه. ناسلامتي...

مي‏گه مگه تهران چي داره؟ موندم چي بگم. مگه تهران چي داره؟