هزينه‌اي كه براي شوخ‌طبعي بايد بپردازي

اينه كه جايي كه مي‌خواي جدي باشي همه فكر مي‌كنن داري شوخي مي‌كني. حالا ميل خودته...

امروز سالگرد مهمیه. شاید عالی نباشه ولی بودنش از نبودش بهتره. اصلا هرکی باید یه دونه داشته باشه. خیلی شرمنده ام که نتونستم اون طور که باید و شاید براش سالگرد بگیرم. اصلا همین جا که می نویسم از سرش هم زیاده. کار خاصی نکردم جز این که یه دستی به سر و روش کشیدم و چند تا چیز از زبون اون نشر دادم! شایدم نصفشو قیچی کنم. حیفه بخوام از شرش خلاص شم. شاید بعضی وقتا باعث شر شده باشه ولی خب خوبه بازم. خوشم میاد ازش. خلاف سنگینمون اینه به قول معروف. خب دیگه بریم کم کم. راستی تولد مبارک وبلاگ خوبم!



فکر کنم قسمت دو شخصیه ش اینجا زیاد شد.

كلا كه نگاه كني، بازيچه‌ي اين زندگي كه هستي؛ حالا همين مونده كه يه عده هم بازيچه‌ات كنن. بدم مياد يه عده ازت استفاده يا سوء استفاده! مي‌كنن. تو اين‌جور مواقع تنها كاري كه مي‌توني بكني اينه كه تو هم تلافي كني. البته تلافي همچين خوب هم نيست ها. مي‌شي يكي مثل خودشون. ولي خب دلت خنك مي‌شه.

حالا يكي سرعت تايپش خوبه، دليل نمي‌شه ازش به عنوان ماشين تايپ استفاده كنين

شايد بهترين روزهاي زندگي‌م نباشه. ولي خوبه. لحظه لحظه‌اش رو باتمام لذت قورت مي‌دم. مي‌دونم هرچي هست ديگه برنمي‌گرده. هرچي هست...

پيوندتان مبارك

آدم‌ها رو با مكان‌ها پيوند مي‌زنم. يه‌جايي يكي بوده باشه هروقت برم اونجا اون هست. حداقل واسه آدم‌هاي مهم يا مكان‌هاي مهم.
تهران - شريف - آزادي - انقلاب - ييلاقيات - شريعتي - گروه - بي‌آرتي انقلاب - مشهد - خونه - اميركبير - علوم - فني - كتابخونه - پارك لاله - فست‌فودها - پارك‌ها - پل كارگر - خوابگاه - راسته كارگر - ولي‌عصر - فردوسي - هرجايي كه فكرشو بكنين - چهارراه طالقاني
يه مردي هست من يادم نمي‌اد يه بار از تقاطع طالقاني و وصال رد شده باشم و اون اونجا نباشه! هميشه كنار خيابون يا نشسته يا درازكشيده.

پول پول مياره. موفقيت هم موفقيت مياره. مثلا يه فيلمي خوبه، بعدش همه مي‌رن مي‌بيننش، واسه همديگه تعريف مي‌كنن كه اين فيلم خوبه. بعد فروشش بيشتر و بيشتر مي‌شه و ميوفته رو دور موفقيت. اگه از يه غذايي خوشت بياد بيشتر مي‌خوريش و هميشه دوست داري مثلا هفته‌اي يه بار بخوريش. يه چيزي كه مد بشه، مثلا يه مدل گوشي، تا يه مدت خوبي، هركس بخواد گوشي بخره ترجيح مي‌ده اون‌و بخره. صدتا مثال ديگه از اين بازخورد مثبت هست ولي يه چيزي هست كه بازخورد منفي داره. اونم رابطه بين آدم‌هاست...

پ.ن. البته اين جنبه‌هاي مثبت هم داره. مثلا اگه دو نفر با هم دعوا كنن، باعث مي‌شه كه كوتاه بيان. يا اين كه رابطه بين آدم‌ها در يك سطح معقول باقي بمونه. ولي از همه اين‌ها گذشته خيلي دوستش ندارم :)

اصلا يه وعضي ها!

مدلم اين‌طوريه شايد. شايد بشه گفت صبر زياد يا روي كم. نمي‌دونم دقيق. تلفيق‌يه شايد. حرف‌هامو دير مي‌زنم يا نمي‌زنم! اصلا هم مشكلي با اين قضيه ندارم ها‌.
بعدش اين حالتم اومده اين‌جا هم تاثير گذاشته. چيز جديدي نيست. مشكلي هم باهاش ندارم تقريبا. فقط اين‌كه بعضي وقتا سوژه‌ها رو بقيه استفاده مي‌كنن! يا مثلا اين‌جا رو به اون‌جا ربط مي‌دن! يا حالا هرچي. بابا يه فضاي مفتي دارم تو اينترنت كه مي‌خوام حرف‌هاي مفت‌مو بگم توش.

بعضي وقتا هم اشتباهي مي‌شه. شايد خوب وقت نمي‌زارم. يكي بهم مي‌گي هيچي بارت نيست. برو چهارتا كتاب بخون بعدش بيا دو كلام بنويس. درست مي‌گه خب. حق داره.

آ‍ز - همين سه شنبه‌اي

اين استاد هي مي‌گفت اين ارلن كه گذاشتي رو هيتر، ثابت نگهش ندار. همش بزن. خب منم داشتم هم مي‌زدمش. بعدش حواسم پرت حرف زدن شد با هم‌گروهي‌ها. حالا چي مي‌گفتيم يادم نمي‌اد. خلاصه اين كه اين ما يه ثانيه اين لامصب رو ثابت نگه داشتيم. يهو يه صدايي اومد و آب‌ها با هرچي نمونه مجهول خالص سازي شده بود ريخت روي شيشه هود. شانس آوردم. جدي مي‌گم. خيلي شانس آوردم كه شيشه هود رو داده بوديم پايين وگرنه كل صورتم مي‌سوخت. آخه سر ارلن رو هم گرفته بودم طرف خودم. اين استاد هي مي‌گفت اين سر لوله رو طرف خودتون يا دوستاتون نگيرين. حالا خوبه باز اين عينك محافظه رو مي‌زنم. حداقل چشمام بتونه ببينه. دوستان بعدش كلي اذيتم كردن. آخه نمونه‌مون نصفش از بين رفته بود. اين دفه به خير گذشت. به بقيه گروه‌ها نگاه مي‌كنم. هيچ‌كدوم شيشه‌شون رو پايين ندادن! يه خورده آب ريخت رو دستم كه چيزي نشد. شيشه هود كامل خيس شده بود.

نمي‌تونم چون نمي‌كنم، نمي‌كنم چون نمي‌تونم

قراره يكي از بچه ها بياد خوابگاه. ميرم ببينم‌‌ش. كلاس هم دارم برعكس. نصف تكليف‌هام مونده. ديدارو تازه مي‌كنيم و مي‌ريم خوابگاه. شام مي‌خوريم و منم مثل بچه كوچولوها مي‌شينم جلوشون مشق‌هاي زبانم رو مي‌نويسم. اگه يه چيزي رو كامل انجام نمي‌دادم استرس مي‌گرفتم. تموم شد. همشو نوشتم. حالا كه كارم تموم شده، خيالم راحت شده، نميرم كلاس زبان. مي‌تونم ولي نمي‌كنم. نصف شبي مي‌ريم تو خيابونا مي‌گرديم.

اگه نشه آدم يه كاري رو بكنه ويار مي‌گيره؛ وقتي در يه اتاق بسته است مي‌خواي بدوني توش چيه؛ وقتي قانون مي‌زارن كه فلان سرعت‌ بيشتر نري، هميشه مي‌خواي كه اون كارو بكني و بلاخره وقتي همش مي‌گن خاك تو سرت كه نمي‌توني اين كارو بكني، مي‌خواي كه اون كارو انجام بدي. مكانيسم من يكي كه اين‌طوريه. احتمالا خيلي‌ها اين‌طور باشن. داشتم مي‌گفتم، اين جوري خيلي خطرناكه. كلي انرژي تلف مي‌شه كه به‌خودت ثابت كني كه اين منم. منم مي‌تونم. مي‌تونم ولي نمي‌كنم...

ولي يه مشكلي هست اونم اينه كه خيلي فرقي نيست وقتي كاري رو انجام نمي‌دي. فرقي نيست وقتي نمي‌توني انجامش بدي يا نمي‌خواي انجامش بدي. وقتي من نرفتم، كلاسم رو نرفتم. نرفتم ديگه. حالا يا تواناييش رو نداشتم يا نمي‌خواستم كه برم. اين مشكل هنوز هست اما مي‌توني خودت رو دلداري بدي كه مي‌تونم ولي نمي‌كنم

اس‌ام‌اس مُرد

اس‌ام‌اس دادن خوبه. ولي براي جوك. براي تبريك. براي خبردادن يه چيزي. نه براي حرف زدن. نه براي درد دل كردن. نه براي دعوا كردن. نه براي بحث و متقاعد كردن. من يه چيزي مي نويسم، شما يه چيزي مي خوني. همين جا (همين وبلاگ) اين مشكل هست. چه برسه به اس‌‌ام‌اس. تو چت همين مشكل هست. نوشته، لحن رو ميگيره از آدم. فكر مي كنيد چرا اين قدر صورتك داريم تو ياهو. "چون كه من دارم اين حرف رو بهت مي زنم شوخي مي كنم D:" ولي اس‌ام‌اس كوتاهه. خيلي كوتاه. نمي شه همه چيزو گفت.
بزاريد يه چيزي تعريف كنم. البته احتمالا خيلي جالب از آب در نمياد ولي خب. "دو تا از بچه ها يه دعواي مسخره كردن سر همين اس‌ام‌اس دادن". گفتم كه زياد خوب از آب در نمياد D: شما ببخشيد.
اصلا همون بهتر كه اس ندي. من يكي كه زنگشو خيلي وقته بستم.

ژانر

اين استادهايي كه براي درسشون منبع خاصي معرفي نمي‌كنن
این استادهایی که اسلایدهاشون رو نمی‌دن
این استادهایی که پرینت اسلایدهاشون رو می‌دن
این استادهایی که اسلایدهاشون رو پی‌دی‌اف می‌کنن بعد می‌دن
این استادهایی که از رو اسلاید درس نمی‌دن

تولد

امروز، 12 آبان روز ورودي ماست. ما يعني ورودي هاي سال 88 دوره دكتراي تخصصي پيوسته بيوتكنولوژي دانشگاه تهران. يكسال گذشت. الان هرچي فكر مي كنم چيز زيادي به خاطرم نمي رسه. فقط اين كه گاهي وقتا بايد مثل گاو سرتو بندازي پايين و راهتو بري. يكي يه چيزي مي گه، يكي يه چيز ديگه. مهم نيست يا بايد واست مهم نباشه.
يادش بخير اولين كلاسمون بود. جلسه اول فيزيك داشتيم.

قبلا فكر مي كردم دو حالت داره. ولي مثال نقضش پيدا شد طوري كه به نظر مي رسيد حالت سوم درسته. الان كه نگاه مي كنم مي بينم حالت چهارمي هم هست. عجب موضوع پيچيده ايه كه چهار حالت داره!

تخته

داريم تخته بازي مي كنيم. وسط هاي بازي است و حساسيت زياده. مهره من از بازي خارج شده و بايد 2 بيارم تا بشينم. اگه 6 و 2 بياد مي تونم مهره داداشم رو هم بزنم كه نور علي نور مي شه.
- كاش 6 و 2 بياد
تاس رو مي ريزم. يه عدد چرت مياد كه براي من هيچ فايده اي نداره. نوبت داداشمه. ميندازه زارت 6 و 2 مياد كه براي اون هم تاس خوبي نيست.
- ما كه 6 و 2 نخواسته بوديم.
- اين درخواست ما تا بالا رفت و برگشتش يه خورده طول كشيد. براي شما اجابت شد.
كلي مي خنديم.
نوبت منه. دوباره مي گم:
- خدايا 6 و 2 !
و اندازه يه تاس ريختن صبر مي كنم و اون موقع تاس مي ريزم.
فايده اي نداره. فكر كنم اين دست مارس بشم.

راهکار سوم

راه‌كارهايي كه براي زيستن مردم برمي‌گزينند را مي‌توان به سه زير مجموعه تقسيم كرد:
1.راه اول راه خطرناكي است. ولي متاسفانه اكثر انسان‌هايي كه مي‌شناسم اين راه را برگزيده اند. در اين راه اشخاص مقصود خود را به صراحت بيان نمي‌كنند. خيلي مراعات ديگران را مي‌كنند. اگر از چيزي رنجيده شوند به زبان نمي‌آورند. كساني كه اين سبك را برگزيده اند دچار مشكلات فراوان مي‌شوند. مثلا چون مقصود خود را بيان نمي‌كنند، اغلب به مقصود خود هم نمي‌رسند. در كمتر جايي احساس راحتي مي‌كنند تقريبا با همه مشكل دارند حتما از خودتان مي‌پرسيد پس به چه دليل اغلب انسان ها اين راه را برمي گزينند. جواب ساده است. زيرا در ظاهر همه چيز عادي و اغلب ايده ال به نظر مي رسد. گويي هيچ مشكلي وجود ندارد. اين افراد خود را هم به خوبي فريفته اند. در خواب غفلت به سر مي برند. سايرين را به يكديگر نشان مي دهند و از مشكلات آن ها سخن مي گويند.و مي خندند و فكر مي كنند خود هيچ مشكلي ندارند. ولي بنيان اين نوع روابط سست است. وقتي مشكلات روي هم جمع شوند ناگهان با كوچكترين نزاع كه مسخره به نظر مي رسد از هم مي شكند و ديگران با تعجب خواند پرسيد: چه شد كه اين چنين رابطه اي زيبا از هم پاشيد

راه دوم خطرات خود را دارد. ولي به خطرناكي اولي نيست.در اين راه افراد مشكلات خود را با فرياد به گوش همديگر مي رسانند. هميشه با هم نزاع مي كنند و به هم فحش هاي آب دار مي دهند. ديگران وقتي چنين كساني راببينند فكر مي كنند كه اين رابطه به زودي از هم خواهد پاشيد در حالي كه چنين نيست. در چنين روابطي افراد بعد از دعوا روحياتشان آرام شده و فشارهاي عصبي از روي آن ها برداشته مي شود. زندگي به حالت عادي برمي گردد. دير يا زود دعوايي ديگر شروع خواهد شد. اگرچه اين رابطه ناپايدار است و به انجام مي رسد ولي بسته به شرايط مي تواند ادامه داشته باشد.

راه سوم بهترين و تنها راه حل باقي مانده است كه متاسفانه اكثر مردم از آن استفاده نمي كنند. در اين روش افراد مشكلات خود را به صورتي منطقي بيان مي كنند. در اين راه كه در واقع تعديل شده ي راهكار دوم مي باشد ممكن است خواسته هاي فردي مورد قبول ديگران واقع نشود و كمي از نشانه هاي روش قبلي بروز كند ولي چون در فضا منطق حاكم است راه حلي يافت خواهد شد. اگر شخصي از مسئله اي ناراحت باشد آن را بيان مي كند كه اكثر انسان ها اين شجاعت را ندارند. و سايرين سعي در رفع آن مي نمايند. هر چند ممكن است اين راه خطراتي داشته باشد از دو راه قبلي مفيدتر مي باشد. من جمله اي كه اين نوع برخورد باعث ايجاد كدورت مي شود. البته توجه داشته باشيد كه كدورت بوجود آمده در روش دوم به مراتب بيشتر است ولي چون محيط در انجا طوري است كه همه همين برخورد را دارند مشكلي پيش نمي آيد. حكيمي را گفتند تو از چه چيز باك داري؟ گفت از آن كه همه در بند تعارفات و تجاهلات گرفتار آيند و آنجاست كه گويند: خفته خفته را كي كند بيدار. اميدوارم روزي فرارسد كه همه راه سوم را برگزيده و زندگي را برخود راحت كنند.
08:21 ب.ظ 2010/08/15

ژانر

این دخترایی که وقتی با بزرگترشون میان بیرون شیطون میشن

- وقتی که شوخی می‏‏کنیم اگه فحش بالا و پایین هم‏و بدیم هم مهم نیست ولی وقتی که دعواست یه "احمق" هم حس بدی‏ه

اگه یه منبع مالی بی نهایت داشته باشی چی کار می کنی؟

- می ریزم تو کار تجارت اسلحه
- سرمایه گذاری می کنم. تو شرکت های مختلف
- یه خونه می خرم که یه استخر بزرگ داشته باشه پر مارتینیییییی
- یه جای دنج یه خونه می سازم. جایی که کسی نباشه. کشاورزی می کنم
- تو ایران آزادی می آرم
- یه موسسه فرهنگی می زنم که توش کارهای هنری بشه. شیک و پیک. جایی که وقتی کسی می ره اونجا برای هنر بره. نه برای چیز دیگه

تنها تغییر، تغییر نمی کند

سرتون رو درد نمی آرم. "کارهای یکسان نتایج یکسان دارند".
- حالا نمی شه یه تبصره ای چیزی باشه؟
- نه!!!
این چند روز نقد شدم. منصفانه یا غیر منصفانه. درست یا غلط. باید تغییر کنم. باید تغییر کنم؟
این امتحان ه یا عذاب؟ نمی دونم. فقط یه چیزی و خوب می دونم. هیچ گربه ای برای رضای خدا موش نمی گیره

-ببخشید می‏شه این اس‏ام‏اس رو برای من بخونی؟

پیش‏فرض

دو حالت داره. یا همه آدم‏ها خوب‏ن مگه این‏که خلافش ثابت بشه یا همه آدم‏ها بَدن مگه این که خلافش ثابت بشه.

داستان قطار

ساعت‌هاي ظهر است كه مي‌رويم و چيزهايي كه بسته‌بندي شده را تحويل انبار مي‌دهيم. بقيه را هم مي‌گذاريم به امان خدا. شب بليت داريم با بقيه بچه‌ها. دسته‌جمعي به مصاف مسافت رفتن بهتر است.
دايي‌ام آمده تهران. جلسه داشته‌اند. زنگ زده و قرار گذاشته هم‌ديگر را ببينيم. دست‌ش شكسته در ورزش صبح‌گاهي. شام مي‌زنيم و موقع خداحافظي مي‌گويم خوشحال شدم ديدم‌تان دايي‌جان. اگر دايي هم اندازه من خوشحال باشد كه بيچاره‌ام. خدانگهداري مي‌گويم و فرار.
زود مي‌رسم ايستگاه. $$$ زودتر آمده. ساك‌ها را جابه‌جا مي‌كنيم و منتظر مي‌مانيم. منتظر بقيه و حركت قطار. آخر ترم هست و در ايستگاه دانشجو فراوان. آشنا مي‌بينيم در ايستگاه. ‌ازبعضي‌ها فقط درايستگاه‌ديدن‌شان براي من مانده است. به همين هم راضي‌ام. قطار آشنايان با مال‌ما فرق دارد. قطارمان را كه اعلام مي‌كنند همه هجوم مي‌برند. بعيد به نظر مي‌رسد با كمي صبر مسير خلوت شود. ماهم هجوم مي‌بريم. از بررسي بليت‌ها متوجه شده‌ايم چهار صندلي در يك كوپه و سه‌تاي ديگر يك كوپه آن‌طرف‌تر است.
من آن‌جايي هستم كه سه‌ صندلي با‌هم است. راحت جاي‌مان را پيدا مي‌كنيم و با دو نفر ديگر آن‌جا مي‌نشينيم. مهمان‌دار آب‌معدني را همان اول مي‌دهد. آن‌قدر تشته هستم كه نصف‌ش را همان‌جا بخورم. هوا گرم است و پنجره بالاي سرمان باز نمي‌شود. از آن‌جايي كه شماره ‌صندلي چهار نفر ديگر را مي‌دانم مي‌روم سراغ‌شان. وقتي مي‌رسم تعجب مي‌كنم. آخر تازه صندلي‌هايشان را پيدا كرده‌اند. مي‌گويند داستان‌ش مفصل است. كمك مي‌كنم ساك‌هايشان را جابه‌جا كنند و همراه آن‌ها پنج نفري روي چهار صندلي مي‌نشينيم و به داستان‌شان گوش مي‌دهم. همين هنگام مهمان‌دار اين يكي واگن مي‌آيد و آب‌معدني‌ها را پخش مي‌كند. توضيح مي‌دهم كه بليت من براي ‌كوپه بقلي است و كمي بعد به آن‌جا خواهم رفت. گويا‌ آب‌معدني اضافه كرده كه به من هم يكي مي‌دهد. من هم همان ابتدا دهني‌اش مي‌كنم كه بقيه خيال باطل به سرشان نزند!
زوجي آن‌طرف راهرو نشسته‌اند به ‌همراه دو بچه. بچه‌ها شيرين‌اند و از ‌قيافه خانواده مي‌شود تشخيص داد كه از‌ اهالي غرب كشورند. مرد جوان مي‌زند و بهش ‌نمي‌آيد پدر بچه‌ها باشد ولي با مادر صميمي‌ است. اين را از لبخند‌ها و حركات‌شان مي‌شود فهميد.
دوستان دليل ديررسيدن‌شان را تعريف مي‌كنند. با آب وتاب و شاخ وبرگ‌هايي كه مخصوص ^^^ است. گويا مهماندار اشتباهي به‌شان سمت و جهت را نشان‌ داده و آن‌ها مي‌خواستند بر روي صندلي‌هايي با همان شماره صندلي خودشان ولي در كوپه بقلي بنشينند. ازقضا صندلي‌ها پر هم بوده و چند بسيجي آن‌جا را اشغال كرده بودند كه با هم درگير هم مي‌شوند. از نوع لفظي. بعدش هم سنگ‌روي يخ مي‌شوند و مي‌آيند اينجا. *** مي‌گويد بايد برويم از آن‌ها عذرخواهي كنيم. ‌راحت مي‌توانم صحنه را براي خودم مجسم كنم. *** را مي‌شناسم و مي‌دانم سريع جوش مي‌آورد. توي دل‌ش چيزي نيست اما.
برمي‌گردم طرف صندلي‌هاي خودمان. مي‌خواهند جاي‌مان را عوض كنند. اولويت با خانواده‌ها و زن‌هاي جوان است. كمي غر مي‌زنم ولي وقتي مي‌بينم خيلي با صندلي‌هاي جديد فاصله نيست قبول مي‌كنم. جاي جديد گرچه كمي دورتر است [از بچه‌ها] ولي پنجره اش باز مي‌شود. ‌آب معدني اين‌وري‌ام را تا آنجا كه يخ آن آب شده مي‌خورم و به اين فكر مي‌كنم اين‌جا با ‌‌آن‌جا چه فرقي دارد كه جاي‌مان را عوض كرده‌اند.
ما اين‌طرف سه نفريم و نفر چهارم غريبه است. غريبه‌اي كه از ساك عجيب‌ش مي‌شد فهميد زياد مسافرت نمي‌كند. سبيل كلفت‌ش، دست‌هاي زمخت و صورت آفتاب‌ ديده‌اش مي‌گويد كه پشت ميزنشين نيست. ولي تا دل‌تان بخواهد مهندس مي‌شناسد. اين را بعدا فهميدم. سر صحبت را باز نمي‌كند و من خدا را سپاس مي‌گويم. اين طوري بهتر است. احتمالا قيافه ما هم داد مي‌زند: دانشجويي‌م. خسته از پايان ترم. ‌آهي در بساط نداريم. دقيق نمي‌دانم اين آخري را هم داد مي‌زند يا نه.
رئيس قطار آمده است. بليت‌ها را بجاي كنترل، سوراخ مي كند. منتظر مي‌شوم برود و قبل از اين كه به چهار نفر كذايي برسد من به آن‌ها پيوسته‌ام و باز توضيح مي‌دهم كه صندلي من كمي آن‌طرف‌تر است. اين هم بليت‌م كه سوراخ فرموده‌ايد. """ نمي‌تواند بليت‌ش را پيدا كند. رئيس قطار كلافه است و مي‌گويد مسخره‌بازي درنياوريد. احتمالا اين يكي را هم قيافه‌مان داد مي‌زند. قسم و آيه مي‌اييم كه مسخره‌بازي كجا بود. نيست ديگر. مي‌گويد بايد """ جريمه بشود. چانه مي‌زنيم و مي‌گوييم شما بليت‌هاي ديگر را چك كنيد الان پيدا مي‌شود. پيدا نشدن بليت همان و بازنگشتن رئيس قطار همان.
حالا به‌جاي پنج نفر روي چهار صندلي شش نفري نشسته‌ايم. يك نفر ‌آن‌طرف مانده. شايد براي مراقبت از وسيله‌ها. شايد چون اين طرف ديگر جا ندارد. ويا شايد چون هنوز موبايلش آنتن مي‌دهد! كمي كه مي‌گذرد متوجه مي‌شويم وضعيت استاتيك نيست و به زودي دو نفر مي‌روند آن‌طرف. بنده با كمال وقاحت سر جاي‌شان را گرفته‌ام. كار دارم اين طرف. جاي من «زوج» ندارد. *** هم.



اميدوارم ادامه داشته باشد...

براي چندمين بار كه بازم نمي‏تونم چيزي بنويسم. تقصير من چيه. كسي بهم يادنداده. ياد دبستان مي‎يوفتم. تاريخ‏هاي قديمي‏تر رو راحت‏تر مي‏شه بررسي كرد. از بچه‏هاي كلاس پنجم مهدي بود و سعيد و الياس و ... و خيلي‏هاي ديگه. الان هيشكي نيست. شايد... فكر مي‏كنم چرا از دو خط بيشتر نمي‏شه نوشت. جواب‏ش ساده‏ است شايد. شايد چون خيلي كتاب نخوندم. بايد همين باشه. ديروز اس‏ام‏اس داده قبل اين كه بري تهران اون‏و برام بيار. مي‏نويسم چشم. حتما. تو دلم به خودم فحش مي‏دم. يه بار وسوسه شدم شعرهايي كه دوست دارم‏و كپ بزنم. به‏همين سادگي. ولي نمي‏شه.

رفتم تو پارك نشسته‏م. همه‏اش از اين درختا كه برگ‏هاش ريزه‏وگرد كاشتن. هيچي چنار نداره. از اون درخت بلندا هم نداره. خوشم نمي‏آد. اين شيرهاي آب‏و باز كردن هي صدا مي‏ده نمي‏شه به‏چيزي فكر كرد. بايد دفاعيه‏ام رو آماده كنم. جديداً شبا كه مي‏خوابم قبل خواب فكر مي‏كنم اگه امشب بميرم چي ميشه. از فرويد بدم مي‏آد.

اين چند وقته همه رو پيچوندم. حتي خودم‏و. شيطونه مي‏گه اين بنده خدا رو هم بپيچونم. فكر بدي نيست. بايد برم بازار. تولدا كه نزديك‏ه. واسه اونم يه كتاب مي‏خرم و خلاص. آدرس وبلاگ هم بهش مي‏دم. LD. مثل خوره آزارم مي‏ده شايد. شايدم نه. با خودم فكر مي كنم: «كم‏اند روابطي كه بر فاصله‏ها غلبه كنند و قابل‏ستايش». به هر حال يه راه بيشتر واسه فهميدنش نيست. يعني كلاً يه راه هست. جوابشم مي‏‏دونم. تابلويه.

بابام اومده مي‏گه حافظه اس‏ام‏اس هام پرشده. چي‏كار كنم؟ بهش مي‏گم چطوري بايد پاك‏شون كنه. واسه اون از من بيشتر اس‏ام‏اس مي‏اد. بهترين راه اينه كه از قديم‏ها بنويسم. آخه خيلي هم خاطره نداريم. حداقل خيلي خاطره خوب نداريم. اين سوسول بازي‏ها چيه؟

خيلي بچه سربه‏زيري‏ه. بابام ميگه ما همسايه‏هاي بدي بوديم. بوديم؟ شايد.

بهش مي‏گم اگه تو باشي كادو چي ميدي؟ ميگه خب من كه نديدم‏ش. يه كم براش توضيح كه مي‏دم ميگه دوسه‏تا كادو خوشگل و كوچيك كه هركدوم يه جوري خاص باشه. مي گم به كادو دادن اعتقادي ندارم. تعجب نمي كنه. مي‏گه اصالت‏تو ثابت كردي. حالا من موندم و يه برگه كه بايد پركنم. حرص مي‏خورم. واسه‏ام دعا كنين. مثل اين كه نتايج اومده. اهل اينترنت هم نيست. هرچي من بگم باورش مي‏شه. ناسلامتي...

مي‏گه مگه تهران چي داره؟ موندم چي بگم. مگه تهران چي داره؟

اگر مي خواهيد با شما سخن بگويم وبلاگم را بخوانيد و اگر مي خواهيد با من سخن بگوييد كامنت فراموش نشود!

من و ...

زن داداشم يه كفش مي خواد بخره. مدلش رو پسند كرده. مونده رنگش. قهوه اي هست و كرم. از هركدوم يه لنگه اش رو پاش كرده.
همه داريم نگاه مي كنيم. هنوز هيشكي نظري نداده.
با خودم ميگم چقدر كرم‏ه خوبه. خيلي قشنگه
آروم به خواهرزاده ام ميگم : كرم قشنگ تره. نه؟
- نه. قهوه اي‏ه بهتره...
چند لحظه بعد
داداشم: قهوه اي بهتره
خانمش: قهوه اي بهتر به رنگ شلوارم مياد.
خواهر زاده ام : قهوه اي قشنگ تره. كرم خوب نيست.
و من همين طوري موندم....
.
.
.
فروشنده : قهوه اي‏ش خيلي خوبه. كرم كسي نمي بره. مباركه

جهان سوم جايي است كه اعداد تغيير مي كند. مثلا 99 مي شود 92!

من و ...

-خريد قسطي هم خوب چيزيه ها. يه چيزي مي خري كم كم پولشو ميدي.

-به شرطي كه خيلي سود نگيرن.

-كاش ميشد آدم مي رفت كل دنيا رو مي گشت تو جووني‏ش بعدش ميومد قسط هاش رو ميداد.

-حالا تو فعلا پاسپورتتو بگير.

- D:

همسايه بقلي مون يه مستاجر جديد آورده. بهش مي گن "مهندس". تلويزيون تعمير مي كنه. 

دو حالت داره. يا يه چيزي واقعا حقيقت داره يا مدام تاكيد مي كنيم كه حقيقت داره.

يه علي آقا بود كه لوازم التحريري داشت. قديما ازش خريد مي كردم. يه چند سالي ميشه كه نديده بودمش. خودش نمي اومد مغازه. الان دوباره مي اد. ميشينه دم در. چقدر پير شده. 

ژانر

اينايي كه تو ماه رمضون مي خوان آدم شن.

فعلا

حداقل ده نفر رو مي شناسم كه اگه وبلاگم رو مي خوندن كله ام رو مي كندن. تازه حداقل ده نفر رو مي شناسم كه وبلاگم رو مي خونن و مي خوان كله ام رو بكنن. شما به من بگين،‌ چرا من بايد اينجا بنويسم؟

ژانر

اينايي كه زبان سرخ دارن

اين كه آدم ها چقدر مي تونن پيچيده باشن هميشه منو متعجب كرده و مي كنه. رفتار و عكس العمل خيلي ها رو نمي شه پيش بيني كرد. حالا با بعضي ها خيلي آشنا نيستي،‌ درست. ولي ديگه باباي آدم! خيلي كم اتفاق افتاده كه من بتونم عكس العملش رو حدس بزنم.

تو اين دو ترمي كه گذشت من معارف يك و دو رو پاس كردم. با يه استاد. كه كتاب مي داد خلاصه كنيم. تو اين كتاب هاي معارفي هميشه ي خدا سه تا فرضيه بود. كه هميشه ي خدا سومي ش درست بود. اينه كه مي خوام اين طوري هم يه كم بنويسم ببينم چي ميشه. منتظر باشيد...

پارسال تابستون بود. نمي دونم صف چي بود تو اين دفتر امور مشتركين. يه نيم ساعتي واستاده بودم. يه پيرمرده بود با يه جوون ديگه كه با هم حرف مي زدن منم گوش مي كردم. بعد يه پسره اي اومد تو دفتر. قيافه اش يه جوري بود شايد. شلوارش پاره بود و صندل داشت. با يه تيشرت. اومد پرسيد كه اين صف چيه و اينا. خيلي ها ميومدن مي پرسيدن. بعدش رفت. يه جوري راه مي رفت. كفشاش رو رو زمين مي كشيد.پيرمرده از اين نگاه هاي عاقل اندر سفيه بهش مي كرد. آخرش يه چيزي به اين جوونه گفت. در مورد اين پسره. مثلا همچين چيزي " نگاهش كن. اين چه وضعيه"‏
منم گفتم زن كه بگيره خوب مي شه
تا آخرين لحظه اي كه تو اون صف بودم پيرمرده به منم چپ چپ نگاه مي كرد.

دو حالت داره. يا ملت زود عصبي مي شن و زود به حالت عادي برميگردن يا دير عصبي مي شن و دير به حالت عادي برميگردن

دو حالت داره. يا تو روزمرگي غرق مي شي يا ديوونه مي شي

ژانر

اين زوج هاي جووني كه حتي وقتي كه تاكسي خاليه هم دونفري جلو مي شينن
اينايي كه واسه خودشون ژانري ان
اينايي كه روزگار بهشون سخت گرفته
اينايي كه آذري ها رو با آذري زبان ها اشتباه مي گيرن
اينايي كه مرغ شون يه پا داره
اينايي كه مي گن من كدومم؟
اينايي كه مي گن هرچي هست تو همون پسته
اينايي كه تو وبلاگشون وبگذر دارن
اينايي كه صفر و يكي نگاه مي كنن
اينايي كه زود تحت تاثير قرار مي گيرن
اينايي كه اشكشون دم مشكشونه

5

ميگن وقتي آدم مي ميره روح آدم نمي تونه راحت جسم رو ترك كنه. خب يه مدت اون تو ساكن بوده و بهش عادت كرده. اينه كه دور جسم پرسه مي زنه و يه خورده طول مي كشه كه بره 

يادمه يه بار برگشته بودم شريف. براي اولين بار بعد يه ماه. خيلي دلم هوايي شده بود. اون راه هاي كوچيك و اون ساختمون هاي قرمز. همه چي. كلاس ها. البته كلاس ها رو نرفتم. خلاصه كه ديگه چشم تون روز بد نبينه خيلي سخت گذشت. ولي گذشت. 

دفعه بعد كه رفتم اونجا خيلي جالب بود. ديگه اون وابستگي رو نداشتم. فقط بهش نگاه مي كردم. همين. به آدم هاش. به هم كلاسي هاي قديم شايد. و به در و پيكرش. به همه چي

ثبت نام دانشگاه تهران انجام شده بود و براي كارهاي اداري بايد مي رفتم شريف. اين بار هم رفتم. يه خانمه اي بود براي كارهاي اداري رفتم پيشش. 

پرسيد شماره دانشجويي؟

ناخود آگاه گفتم 610788... بعد خنده ام گرفت.

همون شبش رفتم فيس بوك. از فن هاي شريف خارج شدم...

ژانر

اينايي كه وبلاگ دارن
اينايي كه ژانر مي نويسن
اينايي كه فكر مي كنن هرچي به فكرشون مي رسه بايد بگن
اينايي كه مي گن خراب رفيقيم ولي دوستانو فراموش كردن
اينايي كه اگه باهاشون باشي خوبن باهات ولي تا ازشون دور ميشي ديگه يادت نمي كنن
اينايي كه دو ساعت دو ساعت با موبايل و تلفن حرف مي زنن
اينايي كه دوست پيدا مي كنن دوستان رو فراموش مي كنن
اينايي كه فكر مي كنن بقيه نمي فهمنن
اينايي كه به روشون نمي آرن
اينايي كه فكر مي كنن مملكت اسلاميه
اينايي كه قانون رو رعايت مي كنن
اينايي كه زن مي خوان
اينايي كه دوست نمي شن
اينايي كه فكر مي كنن خوشبختي تو پوله
اينايي كه فكر مي كنن خوشبختي تو پول نيست
اينايي كه به پوچي رسيدن
اينايي كه چت مي كنن
اينايي كه سر كار مي زارن
اينايي كه زير آب مي زنن
اينايي كه دروغ مي گن
اينايي كه اگه باهاشوني نبايد ازشون بهتر باشي
اينايي كه قيافه واسشون مهمه
اينايي كه مي خوان تو ديد نباشن
اينايي كه درون گران
اينايي كه برون گران
اينايي كه چهارتا چك پول تو كيفشونه 
اينايي كه يه قرون پولم هم ندارن
اينايي كه موفق اند
اينايي كه فكر مي كنن موفق اند
اينايي كه وقتي قيافه ات رو عوض مي كني مي گن چقدر قيافه قبلي ات بد بود
اينايي كه فكر مي كنن هيشكي خبر نداره
اينايي كه فكر مي كنن مامان باباها هيچي نمي دونن
اينايي كه فكر مي كنن دانشگاه خبريه
اينايي كه مي گن " هاديگه "‏
اينايي كه معدلشون بالاي 19 است
اينايي كه از دو ترم دو تاشو مشروط شدن
اينايي كه جرئت حقيقت بازي مي كنن
اينايي كه عاشق اند
اينايي كه يه طور ديگه باهات رفتار مي كنن
اينايي كه برات احترام قائل اند
اينايي كه همه كاره مي شن
اينايي كه منت مي زارن
اينايي كه منت نمي زارن
اينايي كه آدم باحالي اند ولي باهات صميمي نمي شن
اينايي كه مي گن ترك ها آدم هاي خوبي اند
اينايي كه به نماز اهميت مي دن
اينايي كه به نماز اهميت نمي دن
اينايي كه ناشناس كامنت مي زارن
اينايي كه قدر چيزهايي رو كه دارن رو نمي دونن
اينايي كه خوابگاهي اند
اينايي كه دنبال چيزهايي اند كه ندارن
اينايي كه هميشه ميشه سربه سرشون گذاشت
اينايي كه خودشون رو دست كم مي گيرن
اينايي كه همه راه ها به اونا ختم ميشه
اينايي كه جلوي همه درددل مي كنن
اينايي كه خبركشي مي كنن
اينايي كه عاشق طبيعت اند
اينايي كه تو دانشگاه خر مي زنن
اينايي كه تو دانشگاه خر نمي زنن
اينايي كه تو شهر غريب هيشكي رو ندارن
اينايي كه فرصت ها رو از دست مي دن
اينايي كه مي رن دانشگاه
اينايي كه از اين پست هيچي شو نمي فهمنن
اينايي كه كل اين پستو مي فهمن
اينايي كه فكر مي كنن مي فهمن
اينايي كه صبح ها مي رن پارك 
اينايي كه ازشون بدت مي اد 
اينايي كه ازشون خوشت مي اد
اينايي كه غرغر مي كنن
اينايي كه شعر ميگن
اينايي كه شعر رو پاره مي كنن
اينايي كه بامرام اند
اينايي كه عاشق دعوان
اينايي كه كار نمي كنن
اينايي كه سريال مي بينن
اينايي كه فكر مي كنن همه چي رو بايد بگن
اينايي كه فكر مي كنن همه وبلاگشونو مي خونن
اينايي كه وبلاگ دارن

آخ يه چيزي يادم رفت بگم. ارباب حلقه ها رو تازه ديدم. يه صحنه داشت كه خيلي ما رو گرفت. تو فيلم سومش جايي كه سوار هاي روهان مي رسن به ميدان جنگ. اون جايي كه تئودن همه شون رو به خط مي كنه. رجز مي خونه و حمله مي كنن. 

ماه...  

سلام. يه عالمه حرف سر دلم مونده بود گفتم همه اش رو باهم بگم:
1.اگه مامان ندونه پس كي مي دونه؟
بعضي وقتا اين قدر اشتها دارم كه خدا مي دونه. سر سفره كه مي شينم سير نمي شم، خسته مي شم. ولي بعضي موقع ها اشتهام كور مي شه. الان موقعيه كه اشتهام كوره. مامانم هم بلده چي كار كنه. تو ظرفم اول كم غذا مي ريزه. بعد به بهونه سيب زميني يه خورده ديگه مي ريزه. بعد دوباره كه كم ميشه همين طوري مي ريزه تا جايي كه شاكي مي شم. ولي مي ريزه. منم بيشتر مواقع همه اش رو مي خورم. مامانه ديگه...

2.جديدا متوجه يه چيزي شدم. دست هاي بابام. خيلي باحاله. يه جوريه تقريبا ولي باحاله. خاله ي بابام و پسرخاله هاش هم دستاشون همين طوريه. نمي دونم چطور بگم ولي خب شما هرطور مي خواي تصور كن. دست هاي من كمتر ولي دست هاي برادرام كه بزرگ تر از من هستن هم تقريبا داره اين طوري ميشه. فكر كنم دوست داشته باشم كه وقتي سن و سالم بيشتر ميشه دست هاي منم اين طوري بشه...


3.بيست و پنج درصد ژن هام سر و سامان گرفتن. منم واسه همين خوشحالم. مونده هفتاد و پنج درصد ديگه. كه اونم حل مي شه كم كم...

4.مونولوگ
چرا بايد واسه ات اين كارو بكنم؟‌ نه جفت بالقوه مني نه ژن هات با من مشتركه. ( همون خوشگلي- يا رق-صت قشنگه )‏ 

5.آقا ما سوار تاكسي شديم با دوستمون. رانندهه خيلي آدم باحالي بود.اولش نشستيم و سلام و عليك و اينا. بعدش تو خيابون چهار نفر از دو تا ماشين ريخته بودن بيرون داشتن همو مي زدن. راننده ميگه اي بابا. اين طوري كه نمي شه. يه قمه اي. قفل فرموني چيزي بايد باشه. ما ميگيم خب تو شهر كه نميشه اين چيزا رو آورد. بايد بره بيرون شهر. اون باز يه چيز ديگه ميگه و همين طوري مي گذره. 
يه دختره هم سوار تاكسي بود. موبايلش زنگ زد. من فقط شنيدم كه مي گفت الان مي رسم. فلان جايم و اينا. ما هم مي خواستيم بدونيم مسير اين راننده هه تا كجا با به ما مي خوره سه چهار بار ازش پرسيديم. آخرش شنيد و گفت مي خوره. دختره هم مي خواست پياده بشه سه چهار بار گفت آقا چقدر ميشه طرف نمي شنيد. خلاصه دختره پياده شد و بقيه پولشم نگرفت. مرده شروع كرد صدا كردن كه بابا پولت مونده. اونم عجله داشت نشنيد و رفت. راه كه افتاد كل مكالمه دختره رو تعريف كرد. من يكي كه نصفشو نشنيده بودم كفم بريد. گفتم بابا ايول ما يه عالمه گفتيم تا كجا ميره بيچاره هي گفت چقدر ميشه شما نمي شنيدي خوب جاهايي كه لازمه مي شنوي. گفت كه جدي؟‌ شما كه يه بار بيشتر نگفتي چقدر مي شه. ما اينور زديم زير خنده. خلاصه اينم گذشت.

يه پسر ديگه هم سوار شد كه خيلي عجله داشت. برعكس ترافيك هم بود. پسره با موبايلش حرف مي زد كه آره من يه نيم ساعت ديگه مي آم و اينا. بعد هم از اين ور به مرده مي گفت آقا سريع برو. البته نه خيلي جدي. مرده هم مي گفت نمي شه مگه نمي بيني ترافيكه. ترافيك واسه ما خوبه. تاكسي متر فرت و فرت پول مي ندازه. پسره مي گفت من تاكسي متر و اينا رو قبول ندارم كورسي حساب مي كنيم ديگه. راننده تاكسي گفت: شما تاكسي مترو قبول نداري؟‌ اسلام رو قبول نداري. چون اين تاكسي متر رو سازمان تاكسي راني گذاشته كه اونم زير نظر ولايت فقيه ه. بنابراين شما بايد قبول داشته باشي. حالا غصه نخور اين نشد يكي ديگه. ما هم مي گفتيم آره بابا چيزي كه زياده دختر. عيبي نداره. آخر سر پسره در اومد كه بابا من از سر قرار مي آم. الان هم مي خوام برم سر مغازه ديرم شده. خداييش يك ساعت و نيم ديرش شده بود.

حالا تو مسير هر تاكسي اي رو كه مي بينه اين آقا چراغ مي ده و احوال پرسي مي كنه. مرده سر چهارراه واستاده واسه تاكسي باهاش خوش و بش مي كنه. اون يكي ديگه از فرعي پيچيده جلوش مثلا باهاش دعوا راه مي ندازه كه وقتي ماها بهش مي گيم بي خيال. ميگه كه بابا اين دوستمه دارم باهاش شوخي مي كنم. 
مي خنده و ميگه چي كار كنيم ديگه. همه ازمون طلب كارن . موبايلمونو خاموش كرديم و با همه خوش و بش مي كنيم. آخر مسير هم كمتر از اون چيزي كه تاكسي متر نشون مي ده ازمون ميگيره. 
دمش گرم...

خيلي دوست دارم مثل وبلاگ هاي ديگه ژانر بنويسم. ولي خب تكراريه ديگه. حالا ببينيم چي ميشه...

مي دوني مشكل دو تا آدم درون گرا چيه؟‌

اين كه كم پيدا ميشه كه با هم دوست بشن. مگر اين كه يكي واسطه شون بشه. اگه همين يه مشكل هم نبود كه عالي ميشد

از بين همه كسايي كه بهم مي گن مواظب باش كيفتو از جيبت نزنن يكي شون خيلي باحال گفت. خانمه همين طوري منو تو خيابون ديده ميگه:

درسته كه تو كيفت چيز با ارزشي نداري ولي مي زننش ها!

همون جا مي خواستم هرچي فحش بلدم بهش بدم ولي فقط گفتم مواظبم...

من كلا خيلي كم حسودي مي كنم ولي اين يه مورد ديگه واقعا كفر منو در آورده:

خواهرزاده ام چند روزه خونمونه. الان سه روزه كه صبح مي ره بيرون شب برميگرده. مامان و بابام هم هيچي نمي گن. ازش هم نمي پرسن كه كجا بودي. حالا كافيه كه من دو ساعت برم بيرون. بيچاره ام مي كنن...

فوتبال مي زنيم. البته در دنياي مجازي. منو دو تاي ديگه كه دومي شوت بود. اولي همش منو مي برد. با اختلاف يكي دو گل. بعد من با دومي كه مي زدم حداكثر با اختلاف يه گل مي بردم. ولي اولي به دومي خيلي مي زد. نمي دونم چرا 

بعد عمري رفتيم قبرستون. منم يه تين پيدا كردم و هرچي سنگ قبر آشنا بودو شستم. خيلي حال مي داد. بعضي قبرا زود پاك مي شدن ولي بقيه شونو بايد خيلي مي كشيدي تا پاك بشه. قبرستون هم جاي باحاليه ها.

سلام.  باز ما يه چيز جديد كشف كرديم گفتيم سريع اينجا اعلام كنيم كه كپي رايتش  واسه خودمون باشه.

خيلي از مواقع اين كه چه كاري بكني تو زندگي ت مهم نيست. ماست ماليش كن بره. اگه قرار بود هميشه تصميم هاي مهم بگيريم اين همه جمعيت تو جهان نمي موند. همه شون راه هاي اشتباه مي رفتن و تمام. ولي اين طوري نيست. 

1.آدم كسي رو كه دوست داره ازش تاثير ميگيره. خفن. خيلي خطرناكه. همينو بگم دلم نمي خواد تاثيرپذيرنده باشم. ولي خوب چه كنيم. تازگي ها متوجه شدم كه حرف هايي كه ملت مي زنن و منطق هايي كه ميارن تا تو رو قانع كنن با چند تا كلمه مي شه نقض كرد و بعدش هم ميشه راست راست راه خودتو بري. اين طوري بهتر هم هست. پيش به سوي تاثيرنپذيري

نكته دو كه دريافتم اينه كه دوست ندارم اگه كاري رو مي كنم واسه اش الكي بهونه بيارم. دوست دارم مسئوليتش رو تا ته قبول كنم.

كشته مرده آدم هايي ام كه مسئوليت قبول مي كنن. پيش به سوي مسئوليت پذيري.

نكته سه اين كه آقا ما گفتيم يه تفالي بزنيم و اين اومد

ما زياران چشم ياري داشتيم / خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

قديما بيشتر شعر مي خوندم و داستان. بايد دوباره برگردم به گذشته ها

4.يه نفسي مي اد و ميره

5.فدا مدا

6. اين طرز نوشتن تاثيرپذيرفته شده از يه وبلاگ باحاله. چه كنيم ديگه. آدم از چيزهايي كه خوشش مي آد تاثير ميگيره.

7. يه چيزهايي مي خواستم بگم الان يادم نمي آد.

مادري دارم بهتر از برگ درخت / دوستاني بهتر از آب زلال / و خدايي كه در اين نزديكي است

قبلانا اتفاق هاي تصادفي خيلي واسم جالب بود. مثلا با خودم ميگفتم اين نتيجه اي كه الان حاصل شده مال اين تصادفه و اگه اين تصادف اتفاق نمي افتاد اون اتفاق هم نمي افتاد. الان به يه نتيجه ديگه رسيدم اونم اينه كه مثلا آدم ها جهت دارن. يا هر چيز ديگه اي. خب اگه اين تصادف اتفاق نمي افتاد يكي ديگه اتفاق مي افتاد ولي مهم اون جهته است كه باعث نتيجه ميشه. خدا رو چه ديدي شايد فردا نظرم عوض شد.
با اين استدلال من يه نتيجه گيري خفن كردم و از يه منظر خودم خيلي راحت شدم. اخيششششش...

دو حالت داره. يا هدفت رو مياري رو كاغذ يا بهش نمي رسي.

يه چيزي مي بيني كه خوشت نمي اد. دو حالت داره. يا حالت بد ميشه يا ديدتو عوض مي كني.

دو حالت داره. يا بهت نگاه نمي كنن يا دو بار نگاهت مي كنن.

نمي دونم چرا فكر مي كنم ورودي هاي جديد كه بيان ما ميشيم هفتي اونا ميشن هشتي. اصلا تو كتم نمي ره كه ما هشتي مي مونيم و اونا نهي از آب در ميان.

دو حالت داره. يا خوش مي گذره يا مي گذره

يه مردي تنها زندگي مي كرده. موقع خواب مشكل داشته و نمي تونسته به خاطر سروصدا خوب بخوابه. مي ره پيش يه حكيمي ميگه كه آره تخت قيژ قيژ مي كنه، باد هو هو مي كنه، در صدا مي كنه و من خوابم نمي بره.حكيم بهش ميگه كه برو يه بز ببر تو خونه ات.يارو بزو مي بره تو خونه بعد چند روز مي اد ميگه كه بابا تخت قيژ قيژ مي كنه، باد هو هو مي كنه، در صدا مي كنه بز هم مع مع ميكنه من خوابم نمي بره. حكيمه ميگه كه يه گوسفند هم ببر تو خونه ات. مرده هم يه گوسفند مي بره خونه اش. فرداش مي اد ميگه حكيم ديشب تخت قيژ قيژ مي كرد، باد هو هو مي كرد، در صدا مي كرد، بز مع مع مي كرد و گوسفنده هم بع بع مي كرد و من خوابم نمي برد. حكيمه بهش ميگه كه يه گاو ببر خونه مرده يه گاو هم مي بره خونه و شبش نمي تونه خوب بخوابه چون باد هو هو مي كرد، در صدا مي كرد، بز مع مع مي كرد و گوسفنده هم بع بع مي كرد تازه گاوه هم ما ما مي كرد.ميره و ماجرا رو واسه حكيم تعريف مي كنه. حكيم هم مي گه يه گربه ببر خونه ات.مرده داشته شاكي مي شده ولي خب ميگه سگ خور و يه گربه هم مي بره خونه. شبش مي اد بخوابه مي بينه نمي تونه چون باد هو هو مي كرد، بز مع مع مي كرد و گوسفنده هم بع بع مي كرد گاو و گربه هم سروصدا مي كردن. خلاصه ميره پيش حكيم و ماجرا رو براش تعريف ميكنه. حكيم هم ميگه كه بزه رو ببر بيرون اونم بزو ميبره بيرون. شب صداي گربه و گاو گوسفند و باد ميومده. فردا و پس فرداش هم حكيم مي گه كه گوسفند و گاوه رو ببر بيرون. اون روز ديگه هم ميگه كه گربه هه رو ببر بيرون. آخرش مرده ميره تو خونه اش مي خوابه. تخت قيژ قيژ مي كرده. باد هو هو ميكرده . در صدا مي كرده ولي مرده راحت خوابيده بوده.

حكايت منه

دو حالت داره. يا با خودت به گور مي بري يا به وبلاگت !

سلام. یه آهنگی هست که از بچگی به گوشم آشناست. واسه همینم خیلی دوسش دارم. این چند روزه همش ورد زبونمه. برم خونه و بزارمش

به قربون خم زلف سیاهت
فدای عارض مانند ماهت
ببردی دین فائز را به غارت
تو شاهی خیل مژگونها سپاهت

خودم اینجا دلم در پیش دلبر
خدایا این سفر کی می رود سر
خدایا کن سفر آسون به فائز
که بیند بار دیگر روی دلبر

تو دوری از برم دل در برم نیست
هوای دیگری اندر سرم نیست
به جان دلبرم کز هردوعالم
تمنای دگر جز دلبرم نیست

دانلود آهنگ

یکسال گذشت

صبح زود از خواب بیدار شدم. یکی از اولین نفراتی بودم که رسیدم حوزه. مامان و بابام ! منو رسوندن. البته آقای اک.بری زودتر اونجا رسیده بود. حیف که دوربین نبود با هم عکس بگیریم. کم کم بچه ها میومدن و دور هم شوخی می کردیم. یه کم این ور می رفتم یه خورده اون ور. کارتم رو امضا نکرده بودم و انگشت نزده بودم. همون جا سر انگشت مبارک رو جوهری کردم و زدم تنگش. سه.راب مسخره بازی راه انداخته بود و اشکال می پرسید. هیشکی هم جوابشو نمی داد به جز معدود افرادی که همیشه جواب میدن. تو حوزه پشت سرم فکر کنم ارس.لان بود. کولر هم داشتیم خدا رو شکر. نامردا مراقبا رو دختر گذاشته بودن! چهار ساعت و ربع اگه اشتباه نکنم نشستیم و بعدش بلند شدیم. بعد کنکور هم رفتیم پارک و نشستیم به چرت و پرت گفتن. آخرش هم ساعت سه بود رسیدم خونه. مامان و بابام نگران بودن. البته واسه این که دیر رسیدم. منم گفتم ترافیک بود! خب ترافیک هم بود. برادران و خواهران زنگ می زدن که نتیجه رو جویا بشن. منم می گفتم اون طوری که دوست داشتم نشد. نمی خواستم درصد بگیرم ولی مثل خوره افتاده بود به جونم. آخرش گرفتم. شده بود سه ماه تعطیلی. یه کتاب گذاشته بودم دم دست که بعد کنکور بخونمش. هنوز لب طاقچه است. ماشالا مامانم که دست به وسایلم نمی زنه. خودمم که ...

یه سال گذشته و الان که نگاه می کنم می بینم سال خوبی بوده. شاید یه جاهایی ش واقعا بد بود ولی سال خوبی بود.

من خوبم فقط باید هضمش کنم.

گاهی یه سری چیزا مثل پتک می خورن تو سرت. مثلا مثلا امتحانتو بد دادی ( که البته این چیز خاصی نیست ). یادمه یه چند تا حقیقت تلخ تلخ رو همین اواخر فهمیدم. یکیش همین دیشب بود. واقعا واسم مشکله که باهاشون کنار بیام ولی خب می تونست خیلی بدتر از این ها بشه. تنها راه دلداری م هم همینه که بگم می تونست از این بدتر بشه.
راستی : از آدم های دورو متنفرم. از آدم های دورو متنفرم. هرچند وجودشون لازمه! یا شاید خودم هم دورو باشم. ولی ازشون متنفرم.

چرا من باید این قدر بزرگ بشم یا دیگران باید فکر کنن که من اینقدر بزرگ شدم که یه سری چیزهای جدید بهم بگم که اگه نمی دونستم خیلی راحتتر بودم. بابا ولم کنین. نمی خوام بدونم.

حال معنوی

میدونی چی حال میده؟ شب کم خوابیده باشی. ظهر بعد ناهار یه آدامس از این خوباش! بندازی بالا بری تو تخت. خواب روز هم که سبکه. همین طوری که خوابی هر از چند گاهی بیدار بشی یه خورده آدامسو بجووی بعدش دوباره چرت بزنی. باز بیدار بشی اون آدامسه با مزه تندشو بجووی. دوباره چرت بزنی. آی حال میده.

تابستون

به علی میگم:

علی می خوام تابستون کلی درس بخونم

علی میگه:

یه لیست از اونایی که نمی خوای بخونی رو بگو!

تابستون

به علی میگم:

علی می خوام تابستون کلی درس بخونم

علی میگه:

زمان شیفت کنه سه ماه دیگه

الکس: سلام علی. هیچی نخوندم.

تعادل

یکی که بهم نزدیک بشه طردش می کنم. بعد دور میشه. اونقدر جذبش می کنم تا به یه جایی برسه که دوباره طردش کنم. خودم موندم.

کتابخونه.رفتم کتابای فیزیک رو پس بدم. مسئول کتابخونه که کتابا رو دیده بود گفت:
- ببخشید اگه بخوای یه کتاب فیزیک خوب واسه شروع معرفی کنی چی رو معرفی می کنی؟
- چه مبحثی؟ مکانیک یا الکتریسیته؟
- کوانتوم!
موقع بیرون اومدن ازش پرسیدم رشته تون چیه؟
- کتابداری.

بغل

چقدر خوبه یکی رو داشته باشی که بغلت کنه. همین

اگه اصلا تو چشم نباشی خیلی خوبه. کاراتو راحت انجام میدی. بقیه هم زیاد اهمیت نمیدن.(اونایی که باید اهمیت بدن میدن ها! اضافه ها نمی دن) تو سایه.

باید یه چیزی بدی یه چیزی بگیری

اون اوایل یه متن بزرگ نوشته بودم این مورد:
باید یه چیزی بدی، یه چیزی بگیری.

(منظورم اینه:اگه بخوای یه چیزی بگیری باید یه چیزی بدی)
الان که نگاه می کنم می بینم خود جمله کفایت می کنه!

تو هر جامعه ای یه تعداد خائن است یه تعداد درستکار. اکثرا درست کارن ولی خب خائن هم پیدا میشه. اگه تعداد خائن ها زیاد بشه اون جامعه از بین میره ولی اگه خائن ها کم باشه می تونه با بقیه زندگی کنه و نفع هم ببره. دوست دارم اون خائنه من باشم. ببینم چه حالی داره.

فقط یه چیزی. نگین که تعداد خائن ها زیاده که کامنتو پاک می کنم!

با تقریب خوبی یه سوم عمرم رو حروم کردم. مونده دو سوم دیگه...

چیزهایی که قبلا واسم مهم بودند الان واسم مهم نیستند. چیزهایی که الان واسم مهم اند بعدا برام مهم نخواهند بود. چه جالب...

ب.دح.جابي

جاتون خالي كف علوم نشسته بوديم و داشتيم جريمه ها رو محاسبه مي كرديم. يكي بود فكر كنم يه چهارصد تومني جريمه اش مي شد...

اونی که جلو میره کارش سخت تره. جای پاشو باید خودش پیدا کنه. شاید بهش توهین بشه. یه عالمه هم مشکل جلو روشه ولی خب اگه موفق بشه... احتمالش خیلی کمه. اگه احتمالش خیلی خوب بود موفق بشی که همه جلو می رفتن! ولی بازم میارزه. نمی ارزه؟

این و دیگه نمی دونم.

واسه همینه که اونایی که جلو می رن رو خیلی دوست دارن.

به درک. به زبون خودم میگم

این مرکز مشاوره ما یه مقاله داده بود که فکر کردم بزارمش اینجا جالبه. ولی هرچی گشتم پیداش نکردم. اینه که هرچی یادم مونده رو میگم.
اهم...
آقا مواظب باشید از کی بدتون میاد. یه کم فکر کنین که از کی واقعا بدتون میاد. بعدش چیزه. اینا تو همون قسمت تاریک ذهنتونن. یعنی اگه مثلا از فلانی بدت میاد خب اون یه خاصیتی داره که واسه اون ازش بدت میاد. بعد این خاصیته میره تو قسمت تاریک ذهنت. بعد انگار تو هم همون خاصیت رو داری فقط خودت نمی دونی. یعنی از اون خاصیتی که اون داره تو هم خوشت میاد. یا حداقل آرزو داری که اونو داشتی باشی. پس برو ببین واقعا از کی بدت میاد.

فکر کنم بهتر باشه اسم این وبلاگو عوض کنم بزارم پیام بهداشتی.

يه تضاد جديد كشف كردم. از يه طرف مي گم كه اين وبلاگ براي خودمه. هرچي بخوام توش مي نويسم. از طرف ديگه مي رم بازديد كننده هاشو مي بينم. نظرات رو مي خونم. مي خوام يه كاري كنم كه وبلاگم برنده بشه... فكر كنم بايد اين تضاد رو هم يه جوري حلش كنم

3

نوشتنش سخته، مسئولیت داره. مثل راه رفتن رو میدون مین. ولی می نویسم. به زودی میاد بیرون

تا حالا اتفاق افتاده که یکی یه طوری نگاهت کنه. یه طوری که می خواد یه چیزی بهت بگه. بعد بی خیال بشه. بخواد یکی عیبت رو بگه ولی نگه. خب من هردفعه که این طوری میشه با خودم میگم کاش می گفت.

4 = شریف

بخونی سردرد می گیری. از من گفتن بود...

بله. من زدم. خب دیگه. یادم رفت اینو بگم تابستون که اومدم شریف، بی آر تی خلوت بود و خنک. چقدر کیف داد. گمان رفت که همیشه همین طوره! اومدیم مشهد بعدش. ماه رمضون شروع شده بود اگه اشتباه نکنم. منم یه کارکی پیدا کرده بودم. گواهینامه هم می خواستم بگیرم. چه لیستی نوشته بودیم واسه وسایل. و چه دعواهایی واسه انتخاب هم اتاقی. چه دغدغه هایی واسه رتبه. البته این آخری مال قبل تر بود. زد و مکانیک آوردم. اردویی بود که برگزار شد. از بین کل ایران پاشدن اومدن مشهد! هرچند مشهد رو تو دانشگاه فردوسی و حرم و حسینیه خلاصه کرده بودن ولی خوب بود. خوش گذشت. کلی دوست پیدا کردم. واسه خودش خیلی خوب بود. تجربه جالبی بود اونم واسه من که تو این مسائل ضعیفم. دوستان تعجب کرده بودند. به این می گن خوندن پست با اعمال شاقه. خودم به زور می فهمم و احتمالا چند نفر دیگه با فشار بیشتر.

ترم شروع شد. خوابگاه یا گاه خواب؟ چیزایی که از شریف یادم میاد، حداقل الان اینه که سر کلاس فیزیک چرت می زدم. فیزیکی که از اولين جلسه اي كه استاد خودمونو ديدم قدر استادشو می دونم. ریاضی ای که قرار بود دو ساعت باشه ولی یک ساعت و ربع که میشد بچه ها می گفتن استاد خسته نباشید. محض رضاي خدا يه كلمه هم ازش چيزي ياد نگرفتم. نقشه ای که بیچاره م کرده بود. هیچی ازش نمی فهمیدم. زبانی که به غیر نقشه فقط اونو می خوندم. حلتی که در آخرین لحظات بدون نگاه کردن به سوالای فیزیک. جواباشو کپ می زدیم. آز فیزیک یک با اون تی ای خفنش. که نوشتن تنها گزارشکاری که نوشتم حداقل پنج ساعتی طول کشید. اردوهایی که آخر هفته ها می رفتیم و چقدر خوش می گذشت.

و آخر هفته هایی که می رفتم پیش داداشم. اوه اوه... استاد ملکی رو یادم رفت. چقدر این بشر حرف می زد. البته چیزهای جالبی می گفت ولی انتظاراتش زیاد بود. برنامه نویسی ای که اونم نمی خوندم. خوبه باز حداقل کلاسا رو دودر نمی کردم. ترم اولی بودم دیگه. یادمه یه بار فیلم داشتن نمایش می دادن. فیلمش هم جالب بود ولی ما چون کلاس فیزیکی داشتیم که توش سیصد نفر دیگه هم بودن نرفتیم. تو رو خدا نخندین. همین طوری چیز یادم میاد. بله کیسه چایی که پوریا هرکی رو دید واسه اش تعریف کرد. شب هایی تو خوابگاه مهدی می خوابید. یعنی فقط مهدی خوب می خوابید. کوییزهای ریاضی که از دست اونا هم در رفتم. تی ای ریاضی اصفهانی که وقتی یکی از بچه ها دو کلمه حرف زد اینو گفت: شما مشهدی هستی؟ بقیه بچه های مکانیکی. می دونی وقتی چیزی رو از دست می دی خوبی هاشو می بینی. یعنی متوجه میشی. سایت مکانیک. اینترنت. یه بار زنگ زدیم به این سرویس های رایگان خارجی و این ملت جهانخوار رو سر کار گذاشتیم. ظرف شستن. لباس شستن. جارو کردن. تقسیم کار. یاد اون پسته افتادم که نوشته بود نمی خوام از بک اسپیس استفاده کنم. دارم فکر می کنم ببینم چیزی رو جا ننداخته باشم.

کارنامه های نهایی کنکور اومد. رفتیم اونم دیدیم. هنوز نیمه متمرکزها نتایجش اعلام نشده بود. جلوش یه ستاره داشت. داداشم همه اش میگفت این نتایج نیمه متمرکز اومد یا نه؟ منم اصلا تو این فازها نبودم. یه هو دیدیم که ای دل غافل. نتایج اومده و زمان مصاحبه هم گذشته. خلاصه فرداش اومدم گروه. دفعه اول بود که اومده بودم. خالی بود. کسی کلاس نداشت. زد و یه وقت دیگه هم برای مصاحبه گذاشتن. خیلی خوب شد.

هروقت کسی رو مسخره کردم همون بلا سرم اومده. خیلی خطرناکه. خیلی. مواظب باشین کیا رو مسخره می کنین.

در ضمن می تونین جهت دار بقیه رو مسخره کنین... :D

بعد یه مدت که ببینیش متوجه میشی که آره. این اونی که قبلا بود نیست. آدم ها تغییر می کنن. و تو نمی تونی کاریش بکنی. این خیلی بده. اصلا دوست ندارم.

لعنت به منحنی سینوسی زندگی من

لعنت به منحنی سینوسی زندگی من. اگه شما یادتون میاد که من دو روز یه جور بوده باشم. عمرا. همیشه رفتم بالای بالا. بعدش اومدم پایین. یه مدت این وری.یه مدت اون وری. خسته شدم. ثبات می خوام. جهت.

باید پشت دوستات واستی. چه اشتباه بکنن چه درست بگن.مهم نیست. مهم اینه که باید پشت دوستات واستی. شاید بعدا وقتی که تنهایین بهش اشتباهشو گوشزد کنی. ولی باید پشت دوستات واستی. اینو من خیلی وقت پیش از نود فهمیدم.

ارتباطات

یه بار رفته بودیم سفر. من تو ماشین یکی از آشناهامون بودم. یادمه بین راه نگه داشته بودیم تا استراحت بکنیم و البته رفع حاجت شاید. یه مغازه اونجا بود. جاتون خالی من رفتم یه چیزی ازش خریدم و صاحبش رو بسی بداخلاق یافتم. بعدش بچه همین آشنامون رفته بود که اونم یه چیزی بخره. برگشته بود و از اون موقع تا یه ربع بعدش داشت درمورد مغازه داره حرف می زد. انگار که آره، عجب آدم باحالی بود. آدمه یکی بود ها. ولی خب گویا اشکال از منه.

یه برهان خلف. همه چیزو حل می کنه. البته تو ریاضیات. یا این درسته یا اون. نمیشه که هر دو تاش درست باشه. اما آدما چی؟ پر از ضد و نقیضن. مثلا خود من. گاهی خودمم نمی دونم چی می خوام. کاشکی ما هم به سادگی ریاضیات بودیم
!

فرشته

انقلابه. داریم پیاده میریم. یه جاهاییش زیادی تاریکه. یه دختری داره فال می فروشه. با یه تاج خوشگل رو سرش. نمی خریم. میریم یه ذره جلوتر. یه دختر دیگه نشسته کنار خیابون. فال هاش کنارش رو زمینه. حواسش یه جای دیگه است. کنج یه دیوار داره با کبریت آتیش روشن می کنه. فکر کنم دخترک کبریت فروش رو دیده . نمی خریم.

وقت انسان بي نهايته. كافيه وقت بزاري.

سلام. بلاگرو بستن. نمی دونم میشه مثل همیشه پست گذاشت یا نه. ولی مسلما نمیشه کامنت گذاشت. فعلا این پست رو امتحانی می زارم ببینم چی میشه

می خوای لباس بشوری. اول از اون کوچیکه شروع می کنی و میگی این که تموم بشه تمومه. بعد میری سراغ بعدی. بازم همونو میگی. اینقدر این کارو تکرار می کنی تا لباسا تموم بشه. باید به خودت دروغ بگی. راه دیگه ای نیست. همیشه همین طوره. اگه به تلنبار لباسا نگاه کنی هیچ وقت جرئت نمی کنی بری طرفش. باید به خودت دروغ بگی...

برداشت آزاد از شطرنج

همه اشتباه می کنن. اگه با یکی شطرنج بازی می کنی باید بشینی و منتظر باشی تا طرف اشتباه کنه. و بعد از هر اشتباه تو یه قدم جلو میوفتی. کامپیوتر اشتباه نمی کنه. حداقل کمتر از آدما اشتباه می کنه. واسه همین بردن کامپیوتر سخت تره.
یه مشکل کوچیک می مونه اونم اینه که خودت هم اشتباه می کنی.
کسی که کمتر اشتباه کنه برنده است.

جدال

تا حالا شده یکی رو اعصابت راه بره. اونم با کفش میخی؟ باید کار سختی باشه که بتونی با سیاست و نرمی کله اش رو با پنبه ببری. بدون این که به کسی بر بخوره. الان می فهمم که خیلی چیزا رو بهمون یاد نمی دن و خودمون باید بلد باشیم.

میگرن.

تابستون می رفتم نقشه برداری می کردم. نقشه برداری که نه شاید شهرسازی یا یه همچین چرتی. تو کوچه ها چرخ می زدم و خونه ها رو می شمردم و آمارشونو در میاوردم. فاصله شون دو تا کوچه بود. یکی این ور . یکی یه کم اون ور تر. تو یه محله. روزه بودم. تو یکی ش خونه بود قد یه ویلا. تو اون یکی این قدر کوچه باریکه بود و خونه های تودرتو ... کلی بچه بود که اونجا دورم جمع شده بودن. منم کاریشون نداشتم. به خدا گریم می گرفت. بعد بگین خدا عادله....
سلام. این مطلب رو از سایتی که تو لینک هام هست برداشتم. خوب می نویسه. دریابیدش

قطار

یه دفعه که حال داشتم نشستم یه تقریب زدم ببینم ماها چقدر از عمرمون رو تو قطار می گذرونیم. شده بود یه کسر نسبتا بزرگ. تو قطار که هستی اتفاق های جالبی برات میوفته. یه بار داشتم می رفتم مشهد با یه خونواده سه نفره افتاده بودم. یه بچه دوساله داشتن. این آقا آیدین هر ترانه ای که باباش اولش رو می خوند ، اسم خواننده شو می گفت. با این حال درست نمی تونست جملات رو ادا کنه. خیلی جالب بود. باباشم معلم هنر بود و کلی از سر کار گذاشتن شاگردهاش سر کلاس می گفت و ما هم می خندیدیم.

یه بار دیگه تو یه کوپه نشسته بودم که تقریبا همه دانشجو بودیم. تو این کوپه شش نفره سه نفر با هم آشنا بودن و من و دو نفر دیگه با همه غریبه بودیم. جاتون خالی این سه نفر از اون اول که نشستن تو قطار تا تهش اینقدر حرف زدن که من سرم رفت. حالا کاش حرف های درست و حسابی می زدن. گویا تازه دانشجو شده بودن. مثل من. آمار کل دخترهای دانشگاهشونو داشتن. دوتاشونم گویا مخی زده بودند و حسابی کلاس میزاشتن واسه اون یکی دیگه. اونم کم نمیاورد و چرت و پرت جوابشونو می داد. یادمه حتی یه لحظه هم نتونستم بخوابم. چشمتون روز بد نبینه قطارش اتوبوسی بود. خلاصه هرچی اون دفعه خوش گذشت این دفعه بد گذشت.

تو این پست منتظر چیز جالبی نباشین.

بدون شرح ...

خسته شده بودم. كلي پياده راه رفتيم. آدم چقدر بد سليقه باشه ديگه. منم كه تنبل. اين بود كه دو تا صندلي خالي گير آورديم و گوشه بازار نشستيم. من و احمد. چند نفر ديگه هم نشسته بودن داشتن پفك مي خوردن. يه كم كه گذشت اونا پاشدن برن از دست بچه شون يه پفك افتاد رو زمين و همون جا موند. بيچاره پفكه. مي خواستم از رو زمين برش دارم ولي خيلي خسته بودم. اين بود كه رفتم تو بحر پفكه. اوه اوه يه خانمي داره مياد طرفش. الانه كه لهش كنه. نه . تو پفك خيلي جووني بودي. داشتم اين صحنه رو براي احمد گزارش مي كردم. يه خانم داره به پفك نزديك مي شه. يعني مي تونه اونو له كنه يا پفك از دستش فرار مي كنه. بايد ببينيم پايان كار چي مي شه. نه. از كنارش رد مي شه اين خانم و خوشبختانه پفك نجات پيدا مي كنه.

نه خير يكي ديگه داره بهش نزديك مي شه. الانه كه اونو .... نه اين خيلي مسيرش فرق داره بعيده له بشه. بعد چند دقيقه يه عالمه آدم با هم ديگه اومدن سمت پفك ولي اون بازم نجات پيدا كرد.

ديگه پفك رو نگاه نكردم. نمي دونم چرا. خب خيلي هم جذاب نبود ديگه. خسته بودم و داشتم حسابي استراحت مي كردم. احمد هم غرغر مي كرد. يه كم گذشت. نظافتچيه اومده بود داشت آشغال هاي روي زمين رو جمع مي كرد. از زير اين صندلي كه ما بوديم كلي آشغال هاي گنده گنده در آورد كه من شاخ درآوردم. بعدش اين گوشه و اون گوشه مي رفت و آشغال جمع مي كرد. كنار مغازه ها كلي آشغال بود. اونا رو هم جمع كرد. آخرش اومد خرده ريزه هاي پفك رو هم جمع كرد ريخت تو سطلش ...

تنهايي

هر كار بكني بازم تنهايي. كلي دوست داري، كلي رفيق ولي بازم تنهايي. نمي دونم چه سريه كه نمي شه بهش عادت كرد. خيلي درد بديه اين تنهايي...

1

2

تهران. میرم شریف. چون خیلی شلوغ بوده نشد که من و بقیه بچه ها تو یه روز بریم. یه همایشه برای معرفی رشته ها. اسمتو میگی و یه پوشه میگیری. تو سالن جابر حیان. توی پوشه چند تا کاغذ و کاتالوگ و این هاست. همایش هم جالبه. بچه ها برگزارش کردن. از هر رشته ای یه استاد اومد و صحبت کرد. چیزی که می تونم خوب به خاطر بیارم اینه که به جای این که ابهام هام در مورد رشته ها برطرف بشه، بیشتر شد. بین سخنرانی ها هم کلیپ پخش میکردن. کلیپ ها از نقاط قوت بودن. فرداش میخواستم دوباره برم که نشد.
روز قبلش رفته بودم امیر کبیر. اونجا که فقط تبلیغات بود. البته بعدش رفتم تو دانشکده هاش یه کم دور زدم. یادمه یکی رتبه اش چهارهزار بود می خواست بره میم شیمی که بعدش تغییر رشته بده بره مکانیک. کلی این ور و اون ور میرفت. با چهارهزار ، میم شیمی!. من که هنوز پی به حکمت سهمیه بندی نبردم. خیلی بی انصافیه.
یه روز هم بیکار بودم می خواستم برم دانشگاه تهران رو هم ببینم. که معلوم شد رئی.س جمهو.ر میخواد بره بهارستان واسه امضای حکمش . این بود که از خونه نیومدم بیرون. آخر هم نفهمیدم که خیابون ها شلوغ شده بود اون روز یا نه...
روزهای بعد بود و انتخاب رشته. کلی حرف زدم و اینا. یادمه به سال بالایی هامون زنگ میزدم. چقدر با احترام صحبت میشد. بعد که اومدم دانشگاه خیلی صمیمی شدیم، جوری که با یاد اون صحبت ها خندم میگرفت. بیوتکنو.لوژی تو همین روزها بود که توجهم رو جلب کرد. قبلش در موردش خیلی کم شنیده بودم. فکر نمی کردم که قبول بشم، همون طور که خیلی ها فکر نمی کردن و نزدنش. ولی خب من زدم. ...
1

المپیادی ... پر

بیوتکنولوژ.ی هم چیز جالبیه. منظورم گروهشه. یکی از ورودی هامون برگشت به رشته قبلیش. حالا واسه چی. چون ریاضی شو افتاد با 11. اینجا با 12 پاس می کنن. وبا 15 مشروط نمی شن. خیلی دانشجوی خوبی بود. می خواستیم با هم هم اتاقی بشیم. سر امتحانات همیشه اتاق ما بود. آخه داشت رفع اشکال می کرد و البته دانلود. دیروز یه سال بالایی مون که ریاضی شو افتاده بود داشت روایت می کرد که "آره، من ریاضی 1 شدم 9. استاد هم بهم داد 12 که نیوفتم. منم تا وسط های ترم بعد پیگیرش بودم آخرش بهم داد 18." می گم بیوتکنولوژ.ی هم چیز جالبیه باورتون نمی شه. آره دیگه. تازه یکی دیگه از ورودی ها هم مرخصی گرفته که بره دنبال کاراش. گویا اون هم می خواد بره. از اونجایی که این دو دوستمون رفتن و المپیادی بودن و البته تنها المپیادی های گروه، حالا ورودی ما تنها ورودی بدون المپیادی شده.

المپیادی... پر...
1

n

دوازده سال رفتی مدرسه و اومدی خونه.پنج سالش که مدرسه بقل گوشت بود.بقیه اش هم که باید کلی راه می رفتی.سرویس هم که نداشتی. می رفتی مدرسه. میومدی خونه. تلویزیون می دیدی. می رفتی مهمونی. پیش مامان و بابات بودی و خلاصه حالشو می بردی.
یه دفعه شدی دانش آموز پیش دانشگاهی. یادمه یه مدت بحث سر این بود که کجا دانشگاه بری.بابا خیلی دوست داشت مشهد بمونی. خودت هم داشتی باهاش کنار میومدی. زد و رتبه ات خوب شد.خوب حالا باید به جای جواب دادن به تست هایی که فقط یه جواب درست داره یه تصمیم بزرگ تر بگیری.خیلی خیلی بزرگتر. که فقط یه جواب درست هم نداره.
تو انتخابات رای ندادی.دلیل هم داشتی. ولی اینجا دیگه باید تصمیم بگیری. نمی تونی از زیرش در بری. شرایط هم طوریه که فقط خودت مهمی. همه همه چیزو گذاشتن رو دوش خودت. خیر سرت علاقه خاصی هم نداری. از بس که تو دوران دبیرستان الافی کردی.علی که بهت می گه "استاد عمومی".
به نظر شما انتخاب واسه اونی که رتبش خوب شده و می دونه هرچی بزنه قبول می شه سخت تره یا اونی که رتبه اش بد شده و می دونی هرچی بزنه قبول نمی شه؟ شایدم واسه اونی که نمی دونه انتخابشو قبول میشه یا نه.
از همه اینا بگذریم.انتخابتو کردی.درست یا غلط.اومدی سر درست. باز باید یه انتخاب دیگه بکنی. انتخاب خیلی خیلی بزرگتر.بیوتکنولوژی یا مکانیک؟شریف یا تهران؟زیست یا فیزیک؟ایران یا خارج؟الان که فکر می کنم می بینم بعد این مسایل زندگی مثل قبل نیست.باید تغییر رو پذیرفت و باهاش کنار اومد.انتخابم هرچی که می بود زندگیم بعد اون انتخاب با قبلش فرق می کرد.
یه کتاب خونده بودم که الان که فکر می کنم می بینم ما آدم ها مجبوریم با تغییرات کنار بیایم قبل از این که اون تغییرات ما رو از پا در بیارن.چه کسی پنیر مرا جا به جا کرد. ؟
تو دینی داشتیم که یکی از بزرگترین قدرت هایی که داریم قدرت انتخاب آگاهانه است.واقعا که همین طوره.باید جلو رو دید نه عقب...
1

حرص آدم تمومی نداره...

صبح زودتر از خواب پا می شی.می ری مرکز اینترنت خوابگاه تون.دیشب با علی رفتین بیرون کابل شبکه گرفتین.ما رو بگو فکر می کردیم کابل شبکه همون کابل تلفونه.
یه مهندسی هست که خیلی آدم خوبیه.اول ازت می پرسه که نمی تونین با وایرلس کانکت بشین؟-نه.بعد می ره و کلی سیم های توی مرکزو دست کاری می کنه که سیم اتاق شما هم وصل بشه.خیلی طول می کشه ولی می ارزه.ناسلامتی می خوای اینترنت داشته باشی.
بعد از کلی سروکله زدن با اونا می گه که اینترنتون درسته فقط باید برین آی پی بگیرین.میری آی پی میگیری.بعدا می فهمی که سیم ها درست وصل بوده و چون آی پی نداشتی نمی تونستی کانکت بشی.می آی اینترنت و وصل می کنی.یه چیزی می زنی که دانولود بشه که سرعت دست بیاد.سرعتش مثل شریفه.
شب برمی گردی خوابگاه.با هم اتاقی های قبلی ت چت می کنی.وهاب هم آنه.وب می دی.وب می گیری.کم کم سرعت داره می ره بالا.طوری که از صفحه عکس می گیری.عکس باحالیه.
می ری تو نخ دانلود.هی فیلم دانلود می کنی.موزیک ویدیو.سریال.هرچی.
تو مشهد با دیال آپ می رفتی تو اینترنت.کار خاصی نمی تونستی بکنی.الان خیلی کارا می تونی بکنی.علی می گه مثل این می مونه که رمز یه بازی خوب رو وارد کنی و بعدش بازی بی مزه می شه.ولی بازم حال میده.
شب امتحان فیزیک یکی از بچه ها لپ تاپ شو می آره و شورشو در می آره.چیزی که ما تو یه شب دانلود کردیم از محدودیت های چند ماهه اینترنت پرسرعت هم بیشتره.
درخواستی دانلود می کنی.شایدم بشه ازش پول در آورد.شاید.
خسته شدی.
می گم دیگه حرص آدم تمومی نداره...
1

چرا هشتی ها؟

دبستانی.یه دبستان معمولی نزدیک خونتون.سه تا همکلاسی داری که با هم همسایه هم هستین.خونه ها تو یه میلانه.

سعید.مهدی.الیاس.

می ری یال پنجم.کلاستو عوض می کنی.هدفت شده تیزهوشان.مرحله اول قبول می شی.تو و دوتا از دوستایه هم کلاسی ت.

حیدری.افشاری.

معملت می گه کلاسای مدرسه رو می تونی نیای.با هم می رین کلاس بیرون از مدرسه.یه مدرسه دخترانه.کل بجه هایی که از ناحیه مرحله اول رو قبول شدن شاید ده دوازده تا باشه.اونم نصفشون دخترن.!تو یه زیرزمین که مثلا آزمایشگاهه کلاس ها برگزار میشه.
نتایج مرحله دو می آد.تو قبول شدی.از بین همه پسر های ناحیه.دخترها قبول شدن یا نه؟دیگه هیچ کسی رو ندیدی.
حالا می ری راهنمایی.دیگه سعید و کمتر می بینی.مهدی رو هم. الیاس که اصلا خونه شون رو بردن یه جای دیگه.اصلا حس خوبی نیس.بزرگ میشی...
بعد یه مدت یه جایی الیاسو می بینی.با داداش کوچیکشه.اون تو رو ندیده.شایدم دیده باشه.به روی خودش نمی یاره.همین طور وای می ستی برو بر نیگاش می کنی.یاد خاطراتت می یوفتی.چند سالی گذشته.فقط نگاهش می کنی.دلت می خواد بهش سلام کنی.اما فقط نیگاش می کنی.بر می گردی.بعد چند وقت بری جلو چی بگی؟این که قبلا با هم دوست بودیم؟ نه.ایده خوبی نیست.همه چی عوض شده.
خونه سعید و مهدی هنوز تو همون کوچه است.گاهی سعید و می بینی.گاهی مهدی رو.سعید می ره مغازه باباش کار می کنه.مهدی هم شاید بره سر کار.نمی دونی.
تو دبستان یه دوست داشتی.

سلیمانزاده.

رفت نمونه دولتی.بعد از دبستان شاید کلا یکی دوبار دیده باشیش.دلت می خواد بدونی الان چی می خونه.
نمی دونی.
.
.
.
.
اشکان.
یه اشکان بود تو راهنمایی.شاید خیلی با هم رفیق نبودین اما کنار هم می نشستین.دبیرستان نیومد.الان دیگه نمی بینی ش.
و اما دبیرستان.اون همه آدم.اون همه رفیق.ترس.چند سال بگذره.یکی و یه جایی ببینی.شاید هممون کاری رو بکنی که با الیاس کردی.نمی دونی.
1

انتخاب واحد

سلام.ما انتخاب واحد داریم.میگم ما چون ما 11 نفریم.دیروز بحث سر این بود که 21 واحد برداریم یا 24 تا.وقتی به این مساله فکر می کنم کلی خندم میگیره. تعداد مون کمه پس بهتره که واحدها رو با هم برداریم.البته بعضی از واحد ها از بهتری ندارن و اجباری باید همونا رو برداریم.از قرار معلوم ترم بعد 22 تا واحد داریم که 3 تاش تک واحدیه.سه تا آز:شیمی.فیزیک.زیست.

فکر کنم هرچی این ترم خوش گذشته ترم بعدی از دماغمون می کشن بیرون...

1