فعلا

حداقل ده نفر رو مي شناسم كه اگه وبلاگم رو مي خوندن كله ام رو مي كندن. تازه حداقل ده نفر رو مي شناسم كه وبلاگم رو مي خونن و مي خوان كله ام رو بكنن. شما به من بگين،‌ چرا من بايد اينجا بنويسم؟

ژانر

اينايي كه زبان سرخ دارن

اين كه آدم ها چقدر مي تونن پيچيده باشن هميشه منو متعجب كرده و مي كنه. رفتار و عكس العمل خيلي ها رو نمي شه پيش بيني كرد. حالا با بعضي ها خيلي آشنا نيستي،‌ درست. ولي ديگه باباي آدم! خيلي كم اتفاق افتاده كه من بتونم عكس العملش رو حدس بزنم.

تو اين دو ترمي كه گذشت من معارف يك و دو رو پاس كردم. با يه استاد. كه كتاب مي داد خلاصه كنيم. تو اين كتاب هاي معارفي هميشه ي خدا سه تا فرضيه بود. كه هميشه ي خدا سومي ش درست بود. اينه كه مي خوام اين طوري هم يه كم بنويسم ببينم چي ميشه. منتظر باشيد...

پارسال تابستون بود. نمي دونم صف چي بود تو اين دفتر امور مشتركين. يه نيم ساعتي واستاده بودم. يه پيرمرده بود با يه جوون ديگه كه با هم حرف مي زدن منم گوش مي كردم. بعد يه پسره اي اومد تو دفتر. قيافه اش يه جوري بود شايد. شلوارش پاره بود و صندل داشت. با يه تيشرت. اومد پرسيد كه اين صف چيه و اينا. خيلي ها ميومدن مي پرسيدن. بعدش رفت. يه جوري راه مي رفت. كفشاش رو رو زمين مي كشيد.پيرمرده از اين نگاه هاي عاقل اندر سفيه بهش مي كرد. آخرش يه چيزي به اين جوونه گفت. در مورد اين پسره. مثلا همچين چيزي " نگاهش كن. اين چه وضعيه"‏
منم گفتم زن كه بگيره خوب مي شه
تا آخرين لحظه اي كه تو اون صف بودم پيرمرده به منم چپ چپ نگاه مي كرد.

دو حالت داره. يا ملت زود عصبي مي شن و زود به حالت عادي برميگردن يا دير عصبي مي شن و دير به حالت عادي برميگردن

دو حالت داره. يا تو روزمرگي غرق مي شي يا ديوونه مي شي

ژانر

اين زوج هاي جووني كه حتي وقتي كه تاكسي خاليه هم دونفري جلو مي شينن
اينايي كه واسه خودشون ژانري ان
اينايي كه روزگار بهشون سخت گرفته
اينايي كه آذري ها رو با آذري زبان ها اشتباه مي گيرن
اينايي كه مرغ شون يه پا داره
اينايي كه مي گن من كدومم؟
اينايي كه مي گن هرچي هست تو همون پسته
اينايي كه تو وبلاگشون وبگذر دارن
اينايي كه صفر و يكي نگاه مي كنن
اينايي كه زود تحت تاثير قرار مي گيرن
اينايي كه اشكشون دم مشكشونه

5

ميگن وقتي آدم مي ميره روح آدم نمي تونه راحت جسم رو ترك كنه. خب يه مدت اون تو ساكن بوده و بهش عادت كرده. اينه كه دور جسم پرسه مي زنه و يه خورده طول مي كشه كه بره 

يادمه يه بار برگشته بودم شريف. براي اولين بار بعد يه ماه. خيلي دلم هوايي شده بود. اون راه هاي كوچيك و اون ساختمون هاي قرمز. همه چي. كلاس ها. البته كلاس ها رو نرفتم. خلاصه كه ديگه چشم تون روز بد نبينه خيلي سخت گذشت. ولي گذشت. 

دفعه بعد كه رفتم اونجا خيلي جالب بود. ديگه اون وابستگي رو نداشتم. فقط بهش نگاه مي كردم. همين. به آدم هاش. به هم كلاسي هاي قديم شايد. و به در و پيكرش. به همه چي

ثبت نام دانشگاه تهران انجام شده بود و براي كارهاي اداري بايد مي رفتم شريف. اين بار هم رفتم. يه خانمه اي بود براي كارهاي اداري رفتم پيشش. 

پرسيد شماره دانشجويي؟

ناخود آگاه گفتم 610788... بعد خنده ام گرفت.

همون شبش رفتم فيس بوك. از فن هاي شريف خارج شدم...

ژانر

اينايي كه وبلاگ دارن
اينايي كه ژانر مي نويسن
اينايي كه فكر مي كنن هرچي به فكرشون مي رسه بايد بگن
اينايي كه مي گن خراب رفيقيم ولي دوستانو فراموش كردن
اينايي كه اگه باهاشون باشي خوبن باهات ولي تا ازشون دور ميشي ديگه يادت نمي كنن
اينايي كه دو ساعت دو ساعت با موبايل و تلفن حرف مي زنن
اينايي كه دوست پيدا مي كنن دوستان رو فراموش مي كنن
اينايي كه فكر مي كنن بقيه نمي فهمنن
اينايي كه به روشون نمي آرن
اينايي كه فكر مي كنن مملكت اسلاميه
اينايي كه قانون رو رعايت مي كنن
اينايي كه زن مي خوان
اينايي كه دوست نمي شن
اينايي كه فكر مي كنن خوشبختي تو پوله
اينايي كه فكر مي كنن خوشبختي تو پول نيست
اينايي كه به پوچي رسيدن
اينايي كه چت مي كنن
اينايي كه سر كار مي زارن
اينايي كه زير آب مي زنن
اينايي كه دروغ مي گن
اينايي كه اگه باهاشوني نبايد ازشون بهتر باشي
اينايي كه قيافه واسشون مهمه
اينايي كه مي خوان تو ديد نباشن
اينايي كه درون گران
اينايي كه برون گران
اينايي كه چهارتا چك پول تو كيفشونه 
اينايي كه يه قرون پولم هم ندارن
اينايي كه موفق اند
اينايي كه فكر مي كنن موفق اند
اينايي كه وقتي قيافه ات رو عوض مي كني مي گن چقدر قيافه قبلي ات بد بود
اينايي كه فكر مي كنن هيشكي خبر نداره
اينايي كه فكر مي كنن مامان باباها هيچي نمي دونن
اينايي كه فكر مي كنن دانشگاه خبريه
اينايي كه مي گن " هاديگه "‏
اينايي كه معدلشون بالاي 19 است
اينايي كه از دو ترم دو تاشو مشروط شدن
اينايي كه جرئت حقيقت بازي مي كنن
اينايي كه عاشق اند
اينايي كه يه طور ديگه باهات رفتار مي كنن
اينايي كه برات احترام قائل اند
اينايي كه همه كاره مي شن
اينايي كه منت مي زارن
اينايي كه منت نمي زارن
اينايي كه آدم باحالي اند ولي باهات صميمي نمي شن
اينايي كه مي گن ترك ها آدم هاي خوبي اند
اينايي كه به نماز اهميت مي دن
اينايي كه به نماز اهميت نمي دن
اينايي كه ناشناس كامنت مي زارن
اينايي كه قدر چيزهايي رو كه دارن رو نمي دونن
اينايي كه خوابگاهي اند
اينايي كه دنبال چيزهايي اند كه ندارن
اينايي كه هميشه ميشه سربه سرشون گذاشت
اينايي كه خودشون رو دست كم مي گيرن
اينايي كه همه راه ها به اونا ختم ميشه
اينايي كه جلوي همه درددل مي كنن
اينايي كه خبركشي مي كنن
اينايي كه عاشق طبيعت اند
اينايي كه تو دانشگاه خر مي زنن
اينايي كه تو دانشگاه خر نمي زنن
اينايي كه تو شهر غريب هيشكي رو ندارن
اينايي كه فرصت ها رو از دست مي دن
اينايي كه مي رن دانشگاه
اينايي كه از اين پست هيچي شو نمي فهمنن
اينايي كه كل اين پستو مي فهمن
اينايي كه فكر مي كنن مي فهمن
اينايي كه صبح ها مي رن پارك 
اينايي كه ازشون بدت مي اد 
اينايي كه ازشون خوشت مي اد
اينايي كه غرغر مي كنن
اينايي كه شعر ميگن
اينايي كه شعر رو پاره مي كنن
اينايي كه بامرام اند
اينايي كه عاشق دعوان
اينايي كه كار نمي كنن
اينايي كه سريال مي بينن
اينايي كه فكر مي كنن همه چي رو بايد بگن
اينايي كه فكر مي كنن همه وبلاگشونو مي خونن
اينايي كه وبلاگ دارن

آخ يه چيزي يادم رفت بگم. ارباب حلقه ها رو تازه ديدم. يه صحنه داشت كه خيلي ما رو گرفت. تو فيلم سومش جايي كه سوار هاي روهان مي رسن به ميدان جنگ. اون جايي كه تئودن همه شون رو به خط مي كنه. رجز مي خونه و حمله مي كنن. 

ماه...  

سلام. يه عالمه حرف سر دلم مونده بود گفتم همه اش رو باهم بگم:
1.اگه مامان ندونه پس كي مي دونه؟
بعضي وقتا اين قدر اشتها دارم كه خدا مي دونه. سر سفره كه مي شينم سير نمي شم، خسته مي شم. ولي بعضي موقع ها اشتهام كور مي شه. الان موقعيه كه اشتهام كوره. مامانم هم بلده چي كار كنه. تو ظرفم اول كم غذا مي ريزه. بعد به بهونه سيب زميني يه خورده ديگه مي ريزه. بعد دوباره كه كم ميشه همين طوري مي ريزه تا جايي كه شاكي مي شم. ولي مي ريزه. منم بيشتر مواقع همه اش رو مي خورم. مامانه ديگه...

2.جديدا متوجه يه چيزي شدم. دست هاي بابام. خيلي باحاله. يه جوريه تقريبا ولي باحاله. خاله ي بابام و پسرخاله هاش هم دستاشون همين طوريه. نمي دونم چطور بگم ولي خب شما هرطور مي خواي تصور كن. دست هاي من كمتر ولي دست هاي برادرام كه بزرگ تر از من هستن هم تقريبا داره اين طوري ميشه. فكر كنم دوست داشته باشم كه وقتي سن و سالم بيشتر ميشه دست هاي منم اين طوري بشه...


3.بيست و پنج درصد ژن هام سر و سامان گرفتن. منم واسه همين خوشحالم. مونده هفتاد و پنج درصد ديگه. كه اونم حل مي شه كم كم...

4.مونولوگ
چرا بايد واسه ات اين كارو بكنم؟‌ نه جفت بالقوه مني نه ژن هات با من مشتركه. ( همون خوشگلي- يا رق-صت قشنگه )‏ 

5.آقا ما سوار تاكسي شديم با دوستمون. رانندهه خيلي آدم باحالي بود.اولش نشستيم و سلام و عليك و اينا. بعدش تو خيابون چهار نفر از دو تا ماشين ريخته بودن بيرون داشتن همو مي زدن. راننده ميگه اي بابا. اين طوري كه نمي شه. يه قمه اي. قفل فرموني چيزي بايد باشه. ما ميگيم خب تو شهر كه نميشه اين چيزا رو آورد. بايد بره بيرون شهر. اون باز يه چيز ديگه ميگه و همين طوري مي گذره. 
يه دختره هم سوار تاكسي بود. موبايلش زنگ زد. من فقط شنيدم كه مي گفت الان مي رسم. فلان جايم و اينا. ما هم مي خواستيم بدونيم مسير اين راننده هه تا كجا با به ما مي خوره سه چهار بار ازش پرسيديم. آخرش شنيد و گفت مي خوره. دختره هم مي خواست پياده بشه سه چهار بار گفت آقا چقدر ميشه طرف نمي شنيد. خلاصه دختره پياده شد و بقيه پولشم نگرفت. مرده شروع كرد صدا كردن كه بابا پولت مونده. اونم عجله داشت نشنيد و رفت. راه كه افتاد كل مكالمه دختره رو تعريف كرد. من يكي كه نصفشو نشنيده بودم كفم بريد. گفتم بابا ايول ما يه عالمه گفتيم تا كجا ميره بيچاره هي گفت چقدر ميشه شما نمي شنيدي خوب جاهايي كه لازمه مي شنوي. گفت كه جدي؟‌ شما كه يه بار بيشتر نگفتي چقدر مي شه. ما اينور زديم زير خنده. خلاصه اينم گذشت.

يه پسر ديگه هم سوار شد كه خيلي عجله داشت. برعكس ترافيك هم بود. پسره با موبايلش حرف مي زد كه آره من يه نيم ساعت ديگه مي آم و اينا. بعد هم از اين ور به مرده مي گفت آقا سريع برو. البته نه خيلي جدي. مرده هم مي گفت نمي شه مگه نمي بيني ترافيكه. ترافيك واسه ما خوبه. تاكسي متر فرت و فرت پول مي ندازه. پسره مي گفت من تاكسي متر و اينا رو قبول ندارم كورسي حساب مي كنيم ديگه. راننده تاكسي گفت: شما تاكسي مترو قبول نداري؟‌ اسلام رو قبول نداري. چون اين تاكسي متر رو سازمان تاكسي راني گذاشته كه اونم زير نظر ولايت فقيه ه. بنابراين شما بايد قبول داشته باشي. حالا غصه نخور اين نشد يكي ديگه. ما هم مي گفتيم آره بابا چيزي كه زياده دختر. عيبي نداره. آخر سر پسره در اومد كه بابا من از سر قرار مي آم. الان هم مي خوام برم سر مغازه ديرم شده. خداييش يك ساعت و نيم ديرش شده بود.

حالا تو مسير هر تاكسي اي رو كه مي بينه اين آقا چراغ مي ده و احوال پرسي مي كنه. مرده سر چهارراه واستاده واسه تاكسي باهاش خوش و بش مي كنه. اون يكي ديگه از فرعي پيچيده جلوش مثلا باهاش دعوا راه مي ندازه كه وقتي ماها بهش مي گيم بي خيال. ميگه كه بابا اين دوستمه دارم باهاش شوخي مي كنم. 
مي خنده و ميگه چي كار كنيم ديگه. همه ازمون طلب كارن . موبايلمونو خاموش كرديم و با همه خوش و بش مي كنيم. آخر مسير هم كمتر از اون چيزي كه تاكسي متر نشون مي ده ازمون ميگيره. 
دمش گرم...

خيلي دوست دارم مثل وبلاگ هاي ديگه ژانر بنويسم. ولي خب تكراريه ديگه. حالا ببينيم چي ميشه...

مي دوني مشكل دو تا آدم درون گرا چيه؟‌

اين كه كم پيدا ميشه كه با هم دوست بشن. مگر اين كه يكي واسطه شون بشه. اگه همين يه مشكل هم نبود كه عالي ميشد

از بين همه كسايي كه بهم مي گن مواظب باش كيفتو از جيبت نزنن يكي شون خيلي باحال گفت. خانمه همين طوري منو تو خيابون ديده ميگه:

درسته كه تو كيفت چيز با ارزشي نداري ولي مي زننش ها!

همون جا مي خواستم هرچي فحش بلدم بهش بدم ولي فقط گفتم مواظبم...

من كلا خيلي كم حسودي مي كنم ولي اين يه مورد ديگه واقعا كفر منو در آورده:

خواهرزاده ام چند روزه خونمونه. الان سه روزه كه صبح مي ره بيرون شب برميگرده. مامان و بابام هم هيچي نمي گن. ازش هم نمي پرسن كه كجا بودي. حالا كافيه كه من دو ساعت برم بيرون. بيچاره ام مي كنن...

فوتبال مي زنيم. البته در دنياي مجازي. منو دو تاي ديگه كه دومي شوت بود. اولي همش منو مي برد. با اختلاف يكي دو گل. بعد من با دومي كه مي زدم حداكثر با اختلاف يه گل مي بردم. ولي اولي به دومي خيلي مي زد. نمي دونم چرا 

بعد عمري رفتيم قبرستون. منم يه تين پيدا كردم و هرچي سنگ قبر آشنا بودو شستم. خيلي حال مي داد. بعضي قبرا زود پاك مي شدن ولي بقيه شونو بايد خيلي مي كشيدي تا پاك بشه. قبرستون هم جاي باحاليه ها.

سلام.  باز ما يه چيز جديد كشف كرديم گفتيم سريع اينجا اعلام كنيم كه كپي رايتش  واسه خودمون باشه.

خيلي از مواقع اين كه چه كاري بكني تو زندگي ت مهم نيست. ماست ماليش كن بره. اگه قرار بود هميشه تصميم هاي مهم بگيريم اين همه جمعيت تو جهان نمي موند. همه شون راه هاي اشتباه مي رفتن و تمام. ولي اين طوري نيست. 

1.آدم كسي رو كه دوست داره ازش تاثير ميگيره. خفن. خيلي خطرناكه. همينو بگم دلم نمي خواد تاثيرپذيرنده باشم. ولي خوب چه كنيم. تازگي ها متوجه شدم كه حرف هايي كه ملت مي زنن و منطق هايي كه ميارن تا تو رو قانع كنن با چند تا كلمه مي شه نقض كرد و بعدش هم ميشه راست راست راه خودتو بري. اين طوري بهتر هم هست. پيش به سوي تاثيرنپذيري

نكته دو كه دريافتم اينه كه دوست ندارم اگه كاري رو مي كنم واسه اش الكي بهونه بيارم. دوست دارم مسئوليتش رو تا ته قبول كنم.

كشته مرده آدم هايي ام كه مسئوليت قبول مي كنن. پيش به سوي مسئوليت پذيري.

نكته سه اين كه آقا ما گفتيم يه تفالي بزنيم و اين اومد

ما زياران چشم ياري داشتيم / خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

قديما بيشتر شعر مي خوندم و داستان. بايد دوباره برگردم به گذشته ها

4.يه نفسي مي اد و ميره

5.فدا مدا

6. اين طرز نوشتن تاثيرپذيرفته شده از يه وبلاگ باحاله. چه كنيم ديگه. آدم از چيزهايي كه خوشش مي آد تاثير ميگيره.

7. يه چيزهايي مي خواستم بگم الان يادم نمي آد.

مادري دارم بهتر از برگ درخت / دوستاني بهتر از آب زلال / و خدايي كه در اين نزديكي است

قبلانا اتفاق هاي تصادفي خيلي واسم جالب بود. مثلا با خودم ميگفتم اين نتيجه اي كه الان حاصل شده مال اين تصادفه و اگه اين تصادف اتفاق نمي افتاد اون اتفاق هم نمي افتاد. الان به يه نتيجه ديگه رسيدم اونم اينه كه مثلا آدم ها جهت دارن. يا هر چيز ديگه اي. خب اگه اين تصادف اتفاق نمي افتاد يكي ديگه اتفاق مي افتاد ولي مهم اون جهته است كه باعث نتيجه ميشه. خدا رو چه ديدي شايد فردا نظرم عوض شد.
با اين استدلال من يه نتيجه گيري خفن كردم و از يه منظر خودم خيلي راحت شدم. اخيششششش...

دو حالت داره. يا هدفت رو مياري رو كاغذ يا بهش نمي رسي.

يه چيزي مي بيني كه خوشت نمي اد. دو حالت داره. يا حالت بد ميشه يا ديدتو عوض مي كني.

دو حالت داره. يا بهت نگاه نمي كنن يا دو بار نگاهت مي كنن.

نمي دونم چرا فكر مي كنم ورودي هاي جديد كه بيان ما ميشيم هفتي اونا ميشن هشتي. اصلا تو كتم نمي ره كه ما هشتي مي مونيم و اونا نهي از آب در ميان.

دو حالت داره. يا خوش مي گذره يا مي گذره

يه مردي تنها زندگي مي كرده. موقع خواب مشكل داشته و نمي تونسته به خاطر سروصدا خوب بخوابه. مي ره پيش يه حكيمي ميگه كه آره تخت قيژ قيژ مي كنه، باد هو هو مي كنه، در صدا مي كنه و من خوابم نمي بره.حكيم بهش ميگه كه برو يه بز ببر تو خونه ات.يارو بزو مي بره تو خونه بعد چند روز مي اد ميگه كه بابا تخت قيژ قيژ مي كنه، باد هو هو مي كنه، در صدا مي كنه بز هم مع مع ميكنه من خوابم نمي بره. حكيمه ميگه كه يه گوسفند هم ببر تو خونه ات. مرده هم يه گوسفند مي بره خونه اش. فرداش مي اد ميگه حكيم ديشب تخت قيژ قيژ مي كرد، باد هو هو مي كرد، در صدا مي كرد، بز مع مع مي كرد و گوسفنده هم بع بع مي كرد و من خوابم نمي برد. حكيمه بهش ميگه كه يه گاو ببر خونه مرده يه گاو هم مي بره خونه و شبش نمي تونه خوب بخوابه چون باد هو هو مي كرد، در صدا مي كرد، بز مع مع مي كرد و گوسفنده هم بع بع مي كرد تازه گاوه هم ما ما مي كرد.ميره و ماجرا رو واسه حكيم تعريف مي كنه. حكيم هم مي گه يه گربه ببر خونه ات.مرده داشته شاكي مي شده ولي خب ميگه سگ خور و يه گربه هم مي بره خونه. شبش مي اد بخوابه مي بينه نمي تونه چون باد هو هو مي كرد، بز مع مع مي كرد و گوسفنده هم بع بع مي كرد گاو و گربه هم سروصدا مي كردن. خلاصه ميره پيش حكيم و ماجرا رو براش تعريف ميكنه. حكيم هم ميگه كه بزه رو ببر بيرون اونم بزو ميبره بيرون. شب صداي گربه و گاو گوسفند و باد ميومده. فردا و پس فرداش هم حكيم مي گه كه گوسفند و گاوه رو ببر بيرون. اون روز ديگه هم ميگه كه گربه هه رو ببر بيرون. آخرش مرده ميره تو خونه اش مي خوابه. تخت قيژ قيژ مي كرده. باد هو هو ميكرده . در صدا مي كرده ولي مرده راحت خوابيده بوده.

حكايت منه